157شاهنشاهى اظهار شادى و سرور علنى مى‌فرمودند. . . .» 1مأموريت حبيب‌اللّٰه هويدا
حبيب‌اللّٰه هويدا در ايجاد اين ارتباط نقش مهمّى داشته و لذا دولت حجاز نيز به مسؤولان وزارت خارجۀ خود دستور مى‌دهد كه هميشه او را راضى و خورسند نگاه دارند كه اسباب تكدّر خاطر و دلتنگى براى او فراهم نشود و تمام مطالب و تقاضاهاى او را به فوريت انجام دهند! 2باتوجه به اينكه حبيب‌اللّٰه هويدا يكى از دو نمايندۀ ايران براى بررسى وضعيت حجاز در اثر حملۀ وهابى‌ها و تخريب اماكن مقدسه بوده و از سوى ديگر، وى براساس اسناد، داراى مسلك بهائيّت و از بهائيان شناخته شده بوده است، 3همه گوياى آن است كه متأسفانه نمايندۀ ايران به‌صورت پنهانى نقشى مؤثر در ناديده گرفتن اين مسألۀ مهم داشته است. اين نكته زمانى تقويت مى‌شود كه ملك عبدالعزيز به هويدا مى‌گويد:
«. . . ما شما را از خود مى‌دانيم، شما نيز خود را مثل ساير نمايندگان اجانب ندانيد، هيچ وقت لزوم به تحصيل اجازه نيست، هروقت كه ميل داريد، بدون هيچ ملاحظه، به ديدن ما بياييد، چه در مكه چه در اين‌جا، ما هميشه آمادۀ ملاقات شما هستيم. . . .» 4در روزنامۀ الوطن (چاپ بغداد) ، در تاريخ 20 ربيع‌الاول 1348 ه. ق. در زمينۀ به‌رسميت شناختن دولت حجاز توسط ايران دربارۀ نمايندۀ ايران، حبيب‌اللّٰه خان عين‌الملك معروف به هويدا مى‌نويسد:
«. . . مشاراليه كاملاً به اين قضايا آگاه است و علاوه بر اينكه زبان مملكت را به‌خوبى مى‌داند، محل اعتماد ملك عبدالعزيز و رجال حكومت حجاز است و شخصاً نزد آن‌ها محترم است و بديهى است كه تعيين او به اين سمت، مسأله را به‌طور دلخواه حل و تسويه مى‌نمايد!» 5در مادۀ سوم عهدنامۀ مودّت، امضا شده ميان دو كشور، هيچ اشاره‌اى به مسألۀ تخريب و هدم آثار اسلامى و قبور ائمۀ بقيع نشده و با كمال تأسف راحت از كنار آن گذشته‌اند. 6هويدا تا سال 1353 ه. ق. به‌عنوان نمايندۀ ايران در