139 چو مرغى سوى مسعى پر كشيدم

* * *

گرفتار زمين آب و گلِ ماست

* * *

به سوى آسمان بايد پريدن

* * *

يكى گويد خدايا روزى‌ام ده

* * *

چو هاجر سوى مسعى رهسپارم

* * *

دلا از خانۀ خاكى سفر كن

* * *

نشانى از بهار خرّمى نيست

* * *

شب ظلمانى و غوغاى مشعر

* * *

نسيمى از صباى دوست دارم

* * *