91نقل مىكند:
«ثُمَّ وَضَعَ صَدْرَهُ وَ وَجْهَهُ وَ ذِرٰاعَيْهِ وَ كَفَّيْهِ بَسْطاً وقال: هكذا رأيتُ رسول اللّٰه صلى اللّٰه عليه
[
وآله
]
وسلم يَفْعَلُ» . 1
«او سينه، صورت، ساقهاى دست و دو كف دستان را - كه گشوده بود - بر كعبه نهاد و گفت: پيامبر خدا صلى اللّٰه عليه [ وآله ] وسلم را ديدم كه چنين التزام مىكرد.»
3 - اقرار به گناه:
قرآن كريم دربارۀ ابو لبابه و چند تن ديگر از مسلمانان، كه از رفتن به جنگ تبوك تخلّف كردند و سرانجام از اين گناه خويش پشيمان شدند، چنين ياد مىكند:
وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلاً صٰالِحاً وَ آخَرَ سَيِّئاً عَسَى اللّٰهُ أَنْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ. 2
«گروه ديگر به گناهانشان اعتراف و اقرار كردند. آنان كارهاى نيك و بد را بههم آميخته بودند، باشد كه خداوند توبهشان را بپذيرد!»
آنان خود را به ستونى در مسجدالنبى صلى الله عليه و آله - كه به «ستون توبه» يا «ابولبابه» معروف است - بستند و بدينوسيله به گناه خويش اقرار نمودند و سرانجام توبۀ آنان پذيرفته شد.
در روايات نيز از اقرار به گناه به عناوين زير ياد شده است:
الف: رهايىبخش از گناه:
امام باقر عليه السلام مىفرمايد:
«وَ اللَّهِ مَا يَنْجُو مِنَ الذَّنْبِ إِلاَّ مَنْ أَقَرَّ بِهِ» . 3
«به خداوند سوگند، از كيفر و آثار سوء گناه رهايى نمىيابد، مگر كسى كه (در محضر خداوند) به آن اقرار كند.»
ب: شفيع گنهكار:
اميرمؤمنان على عليه السلام مىفرمايد: