142دين بوده است:
أقبِّلُ أَرْضاً سٰارَ فيها جِمالُها
فَكيفَ بِدارٍ دارَ فيها جَمالُها
«بر آن زمينى كه شتران محبوبم از آن گذر كرده‌اند بوسه مى‌زنم، پس چه حالى خواهم داشت با خانه‌اى كه چهرۀ دل آراى محبوبم در آن گردش كرده است.»
پس، به عريض برويم و نقبى به زمان‌هاى گذشته بزنيم و با مرور دوران‌هاى تلخ و شيرينى كه بر امامان رفته است، روحمان را پالايش دهيم و از آلودگى‌ها پاك سازيم و عُلقه و ارتباط دل‌ها را با صاحب وحى و خاندان مطهرش محكم‌تر سازيم.
پى‌نوشتها: