136و گدايان سر راهش نشسته بودند. آن حضرت به ايشان صدقه مى‌دادند. تا اينكه داخل خانه شده، سپس خارج گرديدند و مرا صدا زدند.

برخاستم و با آن حضرت داخل اتاق شديم و با ايشان به گفتگو پرداختيم.

من از ابن‌المسيّب كه امير مدينه بود براى حضرت صحبت مى‌كردم. وقتى سخنم را به پايان بردم، حضرت فرمود: گمان ندارم هنوز افطار كرده باشى! گفتم: نه. به دستور حضرت، خدمتكار برايم غذا آورد و خود حضرت نيز با من غذا خورد. پس از صرف غذا فرمود: بستر را برچين و هرچه در زير آن است بردار. وقتى بستر را برداشتم، ديدم دينارهايى است. آن‌ها را برداشتم و در جيب خود گذاردم. آن‌گاه حضرت دستور داد چهار نفر از غلامانش مرا به منزل برسانند. گفتم: مأموران امير مدينه گشت مى‌زنند و من دوست ندارم آنان مرا با غلامان شما ببينند. فرمود:

درست گفتى، خداوند تو را به رشد و كمال برساند. حضرت به آنان دستور داد كه هرگاه من گفتم آنان برگردند.

من رهسپار مدينه شدم. وقتى به نزديك منزل رسيدم به همراهان گفتم برگردند. به منزل رفتم، به دينارها نگريستم ديدم چهل و هشت دينار است. طلب آن مرد از من بيست و هشت دينار بود. يكى از دينارها را كه برق مى‌زد و زيبايى‌اش مرا گرفت، برداشتم، ديدم بر آن نوشته است:

طلب آن مرد از تو بيست و هشت دينار است و باقى براى تو باشد. به خدا قسم به آن حضرت نگفته بودم كه طلب آن مرد از من چه قدر است. حمد براى خدايى است كه وليّش را عزّت بخشيد. ¹6. داستان طولانى مردى نصرانى كه از دمشق آمده بود و در عريض به حضور امام موسى كاظم عليه السلام رسيد و پرسش‌هاى فراوانى از حضرت كرد و جواب گرفت، از اين قرار است كه:

. . . او در پايان، زنّار از كمر بگشود و صليب طلا را كه به گردنش آويخته بود باز كرد و به امام عليه السلام گفت: دستور بده صدقاتم را به كجا و به كه بپردازم.

حضرت فرمود: در اين‌جا برادرى دارى كه دينى چون تو داشته و مسلمان شده است. او از طايفۀ تو قيس‌بن ثعلبه است. و چون تو در نعمت است با يكديگر به مواسات و همسايگى زندگى كنيد و من حق اسلامى شما را خواهم كرد.

او گفت: خدا تو را صلاح عطا فرمايد.

به خدا قسم من بى‌نيازم سيصد اسب و يكهزار شتر دارم و حق شما در آن بيشتر است از حق من.