87همه ساله جامۀ شريفه را در مصر مىبافتند و به كعبه مىفرستادند. البته برخى از سال ها از خارج از مصر نيز ارسال مىگرديد. هنگامى كه تعداد جامۀ كعبه در يكسال به بيش از يك جامه مىرسيد، معمولاً يكى از آنها از قباطى بود.
وقتى حكومت عباسيان به ضعف گراييد، جامۀ كعبه گاه از يمن و گاهى از مصر و موارد اندكى از جاهاى ديگر؛ مثل سرزمين ايران، هند و فارس ارسال مىشد.
اين وضعيت همچنان ادامه داشت تااينكه در دوران مماليك، مصرويژگى خودرا در مورد ساخت جامه وارسال سالانۀ آن بهكعبۀ معظمه به دستآورد. بدين صورت كه ملك «صالح اسماعيل» فرزند ملك «ناصر محمدبن قلاوون» (نامبرده از سال 743 -746ه. بر مصر حكومت مىكرد) سه دهكدۀ مصرى به نامهاى «بيسوس» (باسوس) و «سندبيس» و «ابوالغيط» را از پول بيت المال خريدارى كرد و آنها را وقف تهيه و ساخت جامۀ كعبه معظمه در هر سال نمود. همچنين از درآمد روستاهاى ياد شده ساخت جامۀ حجرۀ نبوى شريف و منبر نبوى در هر پنج سال را مقرر گردانيد. ارسال جامۀ كعبه بدين كيفيت تا آغاز دوران حكومت عثمانيان همچنان ادامه يافت.
در اين دوران و به هنگام سلطنت سلطان سليمان قانونى در سال 974 ه. از سوى نامبرده هفت دهكدۀ ديگر در مصر خريدارى شد و به سه روستاى پيشين اضافه گرديد.
پس از آن، دهكدههاى وقف شده براى تهيه و ساخت جامۀ كعبۀ مشرّفه، به ده روستا رسيد كه از درآمد آنها جامۀ بيرونى كعبه در هر يك سال يكبار و نيز جامۀ درونى كعبه و جامۀ حجرۀ نبوى شريف و منبر نبوى و ديگر جامهها هر پانزده سال يكبار ساخته و مهيّا مىشد.
و نيز همچنانكه پيش از اين گفتيم، دولت عثمانى به هنگام سلطنت هر يك از پادشاهان آن، جامۀ درونى كعبه و جامۀ حجرۀ نبوى شريف را خود ارسال مىنمود كه در اين ميان مصر همچنان ويژگى ارسال جامۀ بيرونى كعبه در هر سال را به خود اختصاص داده بود. ضمن آنكه خود ساخت و تهيۀ پارچۀ دو جامۀ درونى و بيرونى كعبه و نيز جامۀ حجرۀ نبوى شريف را به عهده داشت. اين وضعيت تا سال 1118 ه. همچنان دوام داشت. در اين سال، سلطان احمد سوم فرمان داد جامۀ درونى كه به هنگام سلطنت هر يك از پادشاهان عثمانى به كعبه ارسال مىگرديد، در استامبول بافته شود. اين جامه