213
«كان النّبي يصلّي على الخمرة فيسجد» . 1
«پيامبر صلى الله عليه و آله بر حصير و بوريا نماز مى‌گزارد و بر آن سجده مى‌كرد.»
آرى در مراحلى كه انسان توانايى بر سجده بر زمين داغ و يا بسيار سرد را ندارد اجازه داده شد كه بر سجادۀ خود سجده كند.
بخارى از انس نقل مى‌كند كه:
«كُنّا نُصلّي مَعَ النّبي صلى الله عليه و آله فيضع أحدنا طرف الثوب من شدّة الحرّ فإذا لم يستطع أحدنا أن يُمكِّن جبهتَه من الأرض، بسط ثوبه» . 2
«ما با پيامبر نماز گزارديم، برخى از ماها گوشه‌اى از لباس خود را از زيادى گرما زير پيشانى خود قرار مى‌داد، هرگاه برخى از ماها قادر بر گذاردن پيشانى بر زمين نبود بر سجادۀ خود سجده مى‌كرد.»
رواياتى كه اين مسأله را تعيين مى‌كند، فزون‌تر از آن است كه در اين مختصر بيان گردد، متأسفانه پس از مرور قرونى، سنت بدعت شده و بدعت به‌صورت سنت درآمده است. هرگاه كسى بر زمين و يا بوريا سجده كند بدعت تلقى مى‌شود، ولى اگر بر فرش و امثال آن سجده كند سنت محسوب مى‌گردد.
بر مديران حرمين شريفين شايسته است كه به فقه همۀ طوايف احترام بگذارند و حرمين شريفين را به‌گونه‌اى اداره كنند كه پيروان همۀ مذاهب فقهى، به‌راحتى بتوانند به‌وظايف خود جامۀ عمل بپوشانند، و لااقل بخشى از مسجد را مفروش نسازند تا افرادى كه فقه آنها اجازۀ سجده بر فرش را نمى‌دهد بتوانند بر سنگ‌هاى مسجد سجده كنند.
پى‌نوشتها: