246اشاره مىكنيم:
قرآن مجيد وحدت و تأليف بين قلوب را از نعمتهاى الهى مىداند و مىفرمايد:
وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَمِيعاً وَلَا تَفَرَّقُوا وَاذْكُرُوا نِعْمَةَ اللّٰهِ عَلَيْكُمْ إِذْ كُنْتُمْ أَعْدَاءً فَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِكُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْوَاناً وَكُنْتُمْ عَلَى شَفَا حُفْرَةٍ مِنْالنَّارِ فَأَنْقَذَكُمْ مِنْهَا.
«همگى به ريسمان خدا در آويزيد و پراكنده نشويد و نعمت خدا را بر خود ياد كنيد كه دشمنان يكديگر بوديد و او در ميان دلهاى شما الفت داد و به نعمت او با هم برادر شديد و بر لبۀ پرتگاه آتش بوديد و او شما را از آن برهاند.» 1و از سوى ديگر قرآن مجيد براى تفرقه و اختلاف عذاب شديدى را در نظر گرفته است و مىفرمايد:
وَلَا تَكُونُوا كَالَّذِينَ تَفَرَّقُوا وَاخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَهُمْ الْبَيِّنَاتُ وَأُوْلَئِكَ لَهُمْ عَذَابٌ عَظِيمٌ.
«مانند آنان نباشيد كه پس از آن كه روشنگرىها برايشان آمد پراكنده شدند و با يكديگر اختلاف ورزيدند و اينان عذابى سهمگين دارند.» 2قرآن كريم وحدت را عامل اقتدار و شوكت امت اسلامى و تفرقه را عامل ضعف و ناتوانى دانسته مىفرمايد:
وَاَطِيعُوا اللّٰهَ وَرَسُولَه وَلَا تَنَازَعُوا فَتَفْشَلُوا وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ.
«از خدا و پيامبرش پيروى كنيد و با يكديگر نزاع مكنيد كه ناتوان مىشويد و شوكت شما مىرود.» 3يكى از سياستهاى قدرتطلبان در طول تاريخ ايجاد تفرقه ميان مردم بوده است تا از طريق گلآلود كردن آب ماهى بگيرند. شعار «تفرقه بينداز و حكومت كن» حكايت از آن ترفند شيطانى دارد. براى مقابله با اين سياسيت استعمارى، اسلام وحدت اسلامى را نه بهعنوان تاكتيك و فريضهاى موقّت، بلكه به عنوان استراتژى و اصل و فريضۀ ثابت مطرح نموده است.
بر اين اساس قرآن مجيد مىفرمايد:
اِنَّمَا الْمُؤمِنُونَ اِخْوَة؛ «البته كه مؤمان با يكديگر برادرند.» 4برادرى مسلمانان اقتضا مىكند كه با يكديگر وحدت داشته باشند. در روايات بسيارى از معصومين عليهم السلام، موضوع وحدت امّت اسلامى مطرح شده است. على عليه السلام مىفرمايد: