45بررسى مباحث مربوط به اين موضوع، در دو بخش صورت مىگيرد: ابتدا نظريۀ طرفداران اصابت به نشانهها وتبيين مستندات آنها بازگو مىشود و آنگاه مدعاى اين مقالهشرح داده شده، به شواهد و مستندات آن پرداخته مىشود:
نخست: نظريۀ اصابت به نشانهها
طرفداران اين نظريه بر اين باورند كه بايد سنگها به سمت جمره پرتاب شود و به بناى مخصوص يا محل آن اصابت كند، اگر به بنا يا محل آن - در صورت نبود بِنا - اصابت نكند، رمى انجام نشده است.
براى اثبات اين راى، به دو دليل استناد مىكنند:
1 - اگر اصابت نكند رمى صادق نيست، بدين معنا كه اصابت مقوّم رمى است و بدون آن تكليف امتثال نمىشود. 12 - استناد به صحيحۀ معاوية بن عمار از امام صادق عليه السلام. 2
«وَاِن رميتَ بِحِصاة فوقَعَتْ في محمِلٍ فَاَعِد مكانها، فان هيَ أصابت انساناً أو جَمَلاً ثمّ وقعت على الجمار أجزاك» . 3
«اگر سنگى پرتاب كردى و در محملى قرار گرفت، دوباره سنگى ديگر پرتاب كن و اگر به انسان يا شترى اصابت كرد اما پس از آن بر جمار قرار گرفت كفايت مىكند.»
نكتهاى كه در تبيين اين نظريه بايد روشن شود، اين است كه: «جمره» به چه معناست و بر كجا اطلاق مىشود؟ گفتنى است اين امر در بسيارى از كتب فقهى مسكوت مانده است.
شهيد اول معتقد است كه: جمره، بناى مخصوص يا محل و جايگاه آن است، آنجا كه ريگها جمع مىشود:
«و الجمرة اسم لموضع الرمي و هوالبناء أو موضِعِه ممّا يجتمع من الحصى، و قيل هيَ مجتمع الحصىٰ لا السائل منه و صرّح علىّ بن بابويه بأنّه الأرض.» 4
محل گرد آمدن ريگها است نه آنچه از آن برآمده.»
علىّ بن بابويه تصريح كرده است كه جمره «زمين» است.