143
به سوى امّت واحده
(تابلوى سوم: 50*50 سانتى‌متر)
(تابلوى سوم: 50*50 سانتى‌متر)
جامه‌اى كه در آغاز سفرت به سوى خدا مى‌پوشى، در آغاز سفرت به سوى خانۀ خدا بپوش.
«من» ها در ميقات مى‌ميرند و همه «ما» مى‌شوند؛ هر كسى از خود پوست مى‌اندازد و بدل به «انسان» مى‌شود؛ و تو نيز فرديّت و شخصيت خود را دفن مى‌كنى و مردم مى‌شوى؛ امّت مى‌شوى؛ چنانكه ابراهيم يك امّت شده بود: «اِنّ ابراهيمَ كانَ امّةً» و تو اكنون مى‌روى تا «ابراهيم» شوى!
كانون بيدارى و آگاهى
(تابلوى چهارم: 90*90 سانتى‌متر)
تابلوى چهارم
پيش از هر چيز بايد نيّت كنى، تا بدانى و بفهمى كه چه مى‌كنى و چرا مى‌كنى؛ تا آنچه را آغاز كرده‌اى، احساس كنى. همچون خرمايى كه دانه مى‌بندد، اى پوسته، اى پوك، بذر آن «خود آگاهى» را در ضميرت بكار؛ درون خالى‌ات را از آن پر كن؛ همه تن مباش، دانه بند، حجّ معانى كن، نه حجّ مناسك! بودنت را پوستى كن بر گِرد هستۀ ايمانت! هستى شو، هست شو، همه حباب مباش! در دل تاريكت، شعله را برافروز، بتاب! بگذار پر شوى، لبريز شوى، بدرخشى و شعشعۀ پرتو ذات، بى‌خودت كند، خودت كند! اى همه جهل، هميشه غفلت، خدا آگاه شو، خلق آگاه شو، خود آگاه شو! اى كه هميشه ابزار كار بوده‌اى، اى كه همه جا ناچار بوده‌اى و كار تو را انتخاب مى‌كرده است، كار مى‌كرده‌اى امّا به عادت، به سنّت، به جبر. . .
اكنون نيّت كن، خود آگاه، آزاد و آشنا، انتخاب كن سوى تازه را، كار تازه را، بودن تازه را، خود تازه را، راه تازه را، راهى را كه در آن، همسفرت و نگهدارت خداست! !
حقيقت لبّيك
(تابلوى پنجم: 70*70 سانتى‌متر)
تابلوى پنجم
لبيك! اللهم لبيك! لبيك لاشريك لك لبيك، انّ الحمد والنعمة لك والملك، لاشريك لك لبيك!
بله خداوندا، بله تو را شريكى نيست؛ ستايش و نعمت و سلطنت از آن توست؛ تو را شريكى نيست؛ بلى!
حمد، نعمت و ملك! از هر ذره‌اى اين ندا بر مى‌آيد؛ تمام فضاى ميان زمين و آسمان را پر كرده است و هر كسى آن را مى‌شنود؛ هر كسى آن را خطاب به خود مى‌شنود؛ مى‌شنود كه خدا دارد او را مى‌خواند و او از جگر فرياد مى‌زند: لبيك اللهم لبيك!
و تو همچون ذرۀ حقيرِ برادۀ آهنى كه به مغناطيسى قوى جذب مى‌شود. احساس مى‌كنى كه ديگر اين پاهايت نيستند كه تو را مى‌برند؛ تو را را مى‌برند و پاهايت از پى تو كشيده مى‌شوند. انگار كه دو دستت به دو شاهبال نيرومند بدل شده‌اند و تو در دسته‌اى از پرندگان