142از مكتب اسلام، كه در آن، كارگردان: خداست؛ و زبان نمايش: حركت چاست؛ و شخصيّت‌هاى اصلى: آدم، ابراهيم، هاجر و ابليس‌اند؛ و صحنه‌ها: منطقۀ حرم و مسجدالحرام، مسعىٰ، عرفات، مشعر و مناست؛ و سمبل‌ها: كعبه، صفا، مروه، روز، شب، غروب، طلوع، بت، قربانى و جامه‌اند؛ و آرايش: احرام، حلق و تقصير است؛ امّا نمايشگران:
فقط يك تن، تو!
ماه حرام، ميقات خدا و انسان
(تابلوى دوم: 70*70 سانتى‌متر)
تمرينى براى مرگ، مرگى كه روزى تو را به جبر انتخاب مى‌كند! و اكنون، هنگام در
تابلوى دوم
رسيده است؛ لحظۀ ديدار است؛ ذى‌حجّه است، ماه حج، ماه حرمت. شمشيرها آرام گرفته‌اند، و شيهۀ اسبان جنگى و نعرۀ جنگجويان و قدّاره‌بندان در صحرا خاموش شده است. جنگيدن، كينه ورزيدن و ترس، زمين را مهلت صلح، پرستش وامنيّت داده‌اند. خلق با خدا وعدۀ ديدار دارند. بايد در موسم رفت و به سراغ خدا نيز بايد با خلق رفت. صداى ابراهيم را بر پشت زمين نمى‌شنوى: واذّن فى الناس بالحجّ يأتوك رجالاً وعلىٰ كلّ ضامرٍ يأتينَ مِنْ كُلّ فجٍ عميق. . . در ميان مردم اعلام حج كن؛ با پاى پياده و بر پشت هر شتر لاغرى به سراغت خواهند آمد و از دور دست صحراهاى عميق بسويت مى‌شتابند؟ ! و تو اى خاك، اى كه هيچ نيستى، از تنگناى زندگى پست و ننگين و حقيرت (دنيا) ، از حصار خفه و بستۀ فرديّتت (نفس) ، خود را نجات ده! روح خدا را بجوى! از خانۀ خويش، آهنگ خانۀ او كن! به ميقات رو، كه او در خانه‌اش تو را منتظر است. تو را به فرياد مى‌خواند، و تو دعوتش را لبيك گوى!