120الَّذي رَضيتَ وَارْتَضَيْتَ وَسَمَيّتَ وَكَتَبْت، اَللّٰهُمَّ فَتَمّم لي حَجَّي وَعُمْرَتي، اَللّٰهُمَّ إنّي أُريدُ الَّتمَتُّعَ بِالْعُمْرَةِ إلىٰ الْحَجِّ عَلىٰ كِتابِكَ وَسُنَّةِ نَبِيِّكَ، فَإنْ عَرَضَ لي شيءٌ يَحْبِسُني فَحِلَّني حَيْثُ حَبَسْتَني بِقَدْرِكَ الذي قَدَّرْتَ عَلَيَّ، اَللّٰهُمَّ إنْ لَمْ يَكُنْ حَجَّةً فَعُمْرَةً اَحْرِمُ لَكَ شَعْري وَبَشَري وَلَحْمي وَدَمي وَعِظَامي وَمُخّي وَعَصَبي، مِنَ النِّساءِ وَالثِّيابِ وَالطّيبِ، اَبتَغي بِذلِكَ وَجْهَكَ وَالدّار الآخِرَة.»
همين كه شخص غُسل كرده مشغول احرام بستن شد بايد اين [ را ] ملاحظه بكند كه دست از همه لذائذ دنيا شُسته، خود را از ارجاس 1ونجاسات ظاهريه و باطنّيه پاك و منزّه مى‌نمايم، و عمامه بزرگى و خواجگى از سر نهد، و لباس تكبّر و خودپسندى از بدن بركند، و ازار 2و رداى درويشى به خود پيچيده به فكر پوشيدن كفن افتد، و ياد آورد زمانى را كه او را به كفن خواهند پيچيد، و با آن جامه به حضور پروردگار خواهند برد، و با اين انتقالات على‌الدّوام در فكر و صدد آن باشد كه خلعت و سربالۀ انوار الهى را پوشيده و به واسطۀ آن خود را از كردار عذاب سرمدى نجات دهد، چنان عذابى كه خلاصى نمى‌شود از آن مگر به پوشيدن اين خلعت كه لباس مغفرت و نجات است.
مُحرَّمات در حالت احرام:
و مادامى كه در احرام مى‌باشد حرام است بر او چند چيز، خواه آن مُحرم مرد باشد يا زن:
اوّل: صيد 3كردن، هر چندى كه خود مباشر نشود بلكه سبب شود، [ قتل آن كه ] اشاره نمايد، يا آن كه بنويسد و بفهماند او را، پس جميع اقسام دلالت 4بر صيد، حرام است.
دوم: جماع نمودن مطلقا.
سيّم: عقد نكاح بر وجه دوام يا انقطاع.
چهارم: بوسيدن زن و كنيز و همچنين دست به بدن آنها زدن، يا نظر كردن به شهوت.
پنجم: استمنا 5به هر نحوى كه بوده باشد.
ششم: استعمال طيب 6نمودن به خوردن و بوييدن، حتّى در دكّان عطر فروش نشستن به جهت آن كه لباس و بدن او خوشبو شود.
هفتم: گرفتن دماغ از بوى بد و مكروه.
هشتم: روغن به بدن ماليدن، اگر چه آن روغن بوى خوش نداشته باشد؛ و جايز است