112وقالَ النَبِيُّ صلى الله عليه و آله: «حِجةٌ مبرورةٌ خيرٌ منَ الدُّنيا وما فيها، وَحِجةٌ مبرورةٌ ليسَ لها أجرٌ إلّاالجنّة.»
يعنى رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده كه: يك حج خالص و مقبول بهتر است از دنيا و ما فيها، و حجّ خالص و مقبول را اجر نيست مگر بهشت.
و ايضاً آن جناب فرموده كه: حُجاج و عُمّار 1مهمان و زوّار خالق احديّت هستند، هرگاه حاجتى از وى سؤال كنند كرامت مىفرمايد، و هرگاه شفيع كرده شوند نزد حضرت حق قبول كند شفاعت آنها را.
و در حديث ديگر از رسول خدا صلى الله عليه و آله وارد شده كه: به درستى كه خداوند احديّت وعده فرموده بر بيتالحرام كه هر سالى حج كند او را ششصد هزار نفر، و زمانى كه اين عدد از اهل زمين تمام شد تكميل مىفرمايد او را به ملائكه، و كعبه بر محشر آيد چون عروس زينت داده شده، و هر كسى كه حجّ بكند و زيارت كند او را و چنگ زند به استار 2آن و بگردد به اطراف آن تا اين كه كعبه داخل بهشت مىشود و ايشان هم با او داخل مىشوند.
و در حديث ديگر: يك نفر اعرابى خدمت خاتمالانبياء صلى الله عليه و آله آمده، عرض كرد: يا رسول اللّٰه صلى الله عليه و آله من از خانۀ خود بيرون آمدم به قصد حجّ پس از من فَوْت شد، و مرد متموّل و غنى هستم، پس امر فرما بر من تا به عمل آورم چيزى را كه مقابل ثواب حج باشد.
فرمود: كه نظر كن به كوه ابوقبيس، پس هر گاه بشود كوه ابوقبيس براى تو طلاى سرخ و او را انفاق كنى در راه خدا نمىرسى به آن ثوابى كه حج كننده مىرسد!
پس فرمود: حج كننده وقتى كه تدارك خود را ديد، بر نمىدارد چيزى و نمىگذارد الّا اين كه عطا كند خداوند عالم به هر يكى از آنها ده حسنه و محو مىكند از آن ده سيّئه و بلند مىكند از براى او ده درجه، و زمانى كه به راحلۀ 3خود سوار شد، قدمى بر نمىدارد و نمىگذارد مگر اينكه بنويسد خداى تعالى براى آن مثل آنچه ذكر شد، پس زمانى كه بيت را طواف كرد بيرون مىآيد از گناهان خود و سعى كرد مابين صفا و مروه بيرون مىآيد از گناهان خود، و وقوف به عرفات بكند خارج مىشود از گناهان خود، وقتى كه وقوف به مشعر نمايد خارج مىشود از گناهان خود و زمانى كه رمى جمرات كرد خارج مىشود از گناهان خود.