59قبر را در ميان چند قبر موجود در بقيع، مشخص نموده‌اند؛ براى نمونه:

1 - احمد آل ياسين (متوفاى 1380 ه‍. ق.) كه از علما و نويسندگان مدينۀ منوره است، در كتاب «تاريخ المعالم المدينه» اش كه نقشۀ بقيع فعلى را ترسيم و قبور را با شماره‌گذارى تعيين نموده، ششمين شماره را قبر عقيل بن ابيطالب و ابوسفيان بن حارث بن عبدالمطلب معرفى مى‌كند. ¹2 - همچنين على حافظ، زنده در سال 1405 در «فصول من تاريخ المدينةالمنوره» محل قبر عقيل و ابوسفيان ابن حارث را چنين معرفى مى‌كند: «به فاصلۀ چهل متر از درب غرب جنوبى (بقيع) كه در داخل دو جدول سيمانى حركت مى‌كنيد سه قبر را مشاهده خواهيد نمود، اين قبرها به عقيل و ابوسفيان و عبداللّٰه بن جعفر - مرد سخى عرب - تعلق دارد.» ²خانۀ عقل، مدفن عقيل و ابوسفيان بن حارث

آنجا كه سخن از پيشينۀ تاريخى حرم ائمۀ بقيع بود، با آوردن دلائل و شواهد تاريخى، به اين نتيجه رسيديم كه دفن اجساد در مقابر خصوصى، در دوران صدر اسلام، همانند امروز رايج و بلكه از اهميت بيشترى برخوردار بود؛ بطورى كه افراد معروف و سرشناس را در داخل منازل مسكونى متعلّق به خود و يا اقوام و عشيره‌شان به خاك مى‌سپردند و يكى از منازلى كه براى اين منظور مورد استفاده قرار گرفت، منزل عقيل بن ابيطالب بود كه اولين بار در حال حيات رسول خدا - ص - فاطمه بنت اسد مادر عقيل و با مرور زمان عباس عموى پيامبر و ائمۀ چهارگانه در داخل بخش مسقفى از اين منزل دفن گرديدند؛ منزلى كه در كنار بقيع قرار داشت و مورّخان از آن به عنوان يكى از خانه‌هاى بزرگ مدينه ياد نموده‌اند. ³اينك شواهد تاريخى ديگر مى‌آوريم كه بيانگر اين حقيقت است كه قبر خود عقيل و همچنين قبر ابوسفيان بن حارث نيز در بخش ديگرى از محوّطۀ اين منزل قرار داشته كه با مرور زمان، آن بخش نيز به بقيع ضميمه گرديده است.

نمونه‌هايى از شواهد تاريخى:

مورّخان، از جمله ابن شبه (متوفاى 262 ه‍. ق.) از عبدالعزيز كه از قديمى‌ترين مورّخ مدينه است، نقل مى‌كند: «روزى