152شبانه، زنانى هودجسوار از شما گريخته و از عزّت به ذلّت پناه مىبرند.»
در سرودۀ وزير «ابوبكر عبدى عدنى» آمده است:
يا مُحيّا نور الصباح البادى
«اى جلوۀ آشكار فروغ بامدادى و اى نسيم بادهاى پس از باران چاشتگاهى، منزلگه محبوبان ما در مكه، ميان كوه «صفا» و «جياد» جاى دارد.»
اجياد صغير از «شرمه» كه محلهاى بنبست بوده آغاز مىشود. در سال هزار و چهارصد و چهار ق. تونلى از آن به «حىالعزيزيه» زدهاند كه از زير كوه اعرف رد مىشد و راهى براى حُجاجِ پياده گشود و بدين ترتيب، مسير ساكنان «حى العزيزيه» و اطراف دانشگاه «امالقرىٰ» به يك سوم راه پيشين (مارخ الابطح) تقليل يافت.
اخشبان
«اخشبان» تثنيۀ «اخشب» به معناى كوه دشوارگذار و سختْ صعود است. «شريف رضى» سروده است:
احبك ما اقام منى و جمع
«تا زمانى كه «منا» و «جمع» برپاست و «اخشبان» در مكه استوارند و تا هنگامى كه حاجيان بر مركبهاى خود به سوى «مصلى» پيش مىروند، در «خيف منا» قربانيان خود را تقديم مىكنند و سر بر آستان حقّ مىسايند، تو را دوست مىدارم.» 1در سرودۀ «ساعدة بن جُؤيّۀ هذلى» مىخوانيم:
«آن هنگام كه در محلى تنگ و اخشب بازداشته مىشوند، جايگاهشان، مانع پيش رفتن آنان مىگردد.»
پيشينيان بسيار دربارۀ «اخشبان» سخن راندهاند و تقريباً اتفاق نظر دارند كه «اخشبان» همان كوه «ابوقبيس» و كوه «قعيقعان» است.