153در نقل ديگرى آمده است:
«آنانكه در عرفات وقوف مىكنند، در حقيقت پيش روى خدا - بين يدى اللّٰه - وقوف كردهاند.» 1ابونصر بزنطى از حضرت رضا - ع - و آن حضرت به نقل از امام باقر - ع - آورده است:
هيچ انسانى نيست - خوب يا بد - كه بر كوههاى عرفات وقوف كرده و خدا را بخواند، مگر آن كه خداوند دعاى او را مستجاب نمايد. آدم خوب در نيازهاى دنيا و آخرت و آدم بد در كار دنيا.» 2امام صادق - ع - فرمود: «هيچ مرد مؤمنى، از اهل هر روستا و شهرى كه باشد، در عرفات وقوف نكند جز آن كه خداوند اهالى مؤمن آن محل را ببخشايد و هيچ مرد مؤمنى از خانوادهاى با ايمان، در عرفات وقوف نكند مگر آن كه خداوند مؤمنان از آن خاندان را بيامرزد.» 3از جابر بن عبداللّٰه انصارى نقل شده كه پيامبر فرمود: «آمرزش بر اهل عرفات در همان لحظۀ حركت و لحظات آغازين روز عرفه نازل مىشود، آنگاه شيطان بر سر خويش خاك ريخته، شيون و زارى مىكند پس ديگر شياطين گرداگرد او جمع شده مىگويند: تو را چه شده است؟ ! مىگويد: مردمى كه در مدت شصت و هفتاد سال نابودشان كردم در يك چشم به هم زدن آمرزيده شدند 4- مرادِ شيطان حاجيانى هستند كه در عرفات حاضر شدهاند -.»
پيامبر - ص - فرمود: «كسى كه گوش و چشم و زبانش را در روز عرفه نگهدارد، خداوند او را از عرفه تا عرفۀ ديگر حفظ مىكند.» 5ابن عباس مقدّمهاى در رابطه با حديث فوق آورده كه: فضل بن عباس - در عرفات - كنار رسول خدا - ص - ايستاده بود و به زنان نگاه مىكرد، پيامبر - ص - چشم او را برگردانيد و فرمود: امروز روزى است كه اگر كسى گوش و چشم و زبانش را جز از حق، نگهدارد، گناهش آمرزيده مىشود.» 6ابن عباس گفته است: «همانا خداوند به اهل عرفه - حاجيان - در برابر اهل آسمان فخر مىكند.» 7ازرقى نيز مىنويسد: پيامبر - ص - فرمود: «امّا وقوف تو در شامگاه عرفه، همانا