136و لباسشان را مىربودند. 1به مشاهد كربلا هر اهانتى توانستند كردند و جواهرات نفيس و پردهها و قنديلها و هر چه طلا و نقره و اشياء گرانبها و نذورات كه در خزانۀ حرمها بود يغما كردند. سپس اشياء غارتى را بر شتران بار كرده به طرف نجد بازگشتند. مىخواستند نجف را نيز ويران و قتل عام كنند ليكن سيلاب بهارى راه را برايشان بست و ناچار به درعيّه بازگشتند. 2امّا يكى هم پيدا شد كه به شيوۀ خود وهابيان از امير سعودى انتقام بگيرد. در تابستان 1218 /1803 روزى عبدالعزيز هشتاد و سه ساله در مسجد طريف در درعيه پيشاپيش نمازگزاران امامت مىكرد. ناگاه مردى در كسوت درويشان از پشت سر بر او حمله كرد و كارد خود را تا دسته در پشت او فرو برد و او را به قتل آورد. گفتند كه وى مردى شيعى از اهالى كربلا بود 3و بدين طريق انتقام خون ناحق همشهريان خود را گرفت. او از چندى پيش به صورت طالب علم به درعيه آمده نزد مشايخ وهابى مشغول تحصيل بود. مردى آرام و سربراه مىنمود و همه روزه براى نماز در مسجد مىآمد و پشت سر عبدالعزيز نماز مىگزارد تا آن روز كه مجال يافت و كار او را ساخت. وهابيان بر آن مرد حمله برده سرش را بريدند و عبدالعزيز نيز بعد از ساعتى چند جان داد.
متصرفات سعودى در عهد عبدالعزيز به شرح ذيل بود: عَسِير و تهامه، حجاز، عُمان، احساء، قطيف، زياره و بحرين، وادى الدّواسِر، خَرْج، مُحْمِل وَشْم، سُدَيْر، قَصِيم، جبل شَمَّر، درعيّه، مَجْمَعَه، مَنيح، بِيشَه، رَنيّه، تُرابه و. . .
در زمان عبدالعزيز انگليسيها خاندان سعودى را شناختند و با سعوديان رابطۀ دوستى برقرار كردند. «اولريخ ژاسپر زيتس» 4مستشرق آلمانى در همان ايام با لباس درويشى به مكّه آمد و در موسم حج در عرفات سعود بن عبدالعزيز را ديدار كرد - كه سادگى او را مىستايد - اين مستشرق را در يمن كشتند و يادداشتهاى ارزشمند سفر حجازش از بين رفت.
سعود دوم كه وهابيان او را كبير لقب دادهاند (1163 - 1229 ه. ق.)
او اميرى شجاع ولى سفّاك و بىباك بود و از نيروى ابتكار و اراده و سرعت عمل بهرۀ كافى داشت. فتوحات سعودى در شبه جزيرۀ عربستان و خليج فارس به دست او انجام گرفت