260«اِنّ الذين فرّقوا دينهم و كانوا شيْعاًلستُ منهم فى شئى انّما امرهم الى‌الله ثُّم ينبّئهم بما كانوا يفعلون» . 1«آنان كه دينشان را پراكندند و گروه گروه گشتند تو از آنان نيستى (و از ايشان بيزارى) كار ايشان به خدا واگذار شده است، آنگاه از سوء نتايج اعمالشان به‌ايشان خبر خواهد داد.»
«من الذين فرّقوا دينهم و كانوا شيعاً كل حزب بمالديهم فرحون» . 2«از آن كسانى كه دينشان را پراكنده ساختند و فوج فوج شدند و هر حزبى به آنچه نزد وى است، شادمان مى‌باشد.»
مفسّران در تفسير و توضيح آيات مزبور، سخن فراوان گفته‌اند ولى بهترين، سخن صاحب تفسير المنار است كه گفت: «مقصود، اهل كتابند كه در دين خود، فرقه فرقه شدند و پراكنده گشتند. و مراد از برائت و بيزارى حضرت رسول از ايشان و عملكردشان هشدارى است به مسلمين كه همانند اهل كتاب دچار تفرقه نشوند و مثل آنان نباشند و همچون ايشان نكنند و اگر مانند آنان عمل كردند و مثل ايشان شدند، پيامبراكرم - صلى‌الله عليه وآله - از آنان، بطريق اولى، متنفّر و بيزار خواهد بود.» 3مرحوم شيخ محمد جواد مغنيّة در تفسير آيۀ سى‌ودوم سوره روم مى‌نويسد: «شكّى نيست كه اين آيه اصل و پايۀ مهمّى را كه اسلام از حيث عقيده وعمل بر آن استوار است، مطرح مى‌سازد. اين آيه دلالت واضح دارد بر اين كه دين از الف گرفته تا ياىِ آن، هادى به رشد و حيات اصيل و پيشرفت در ابعاد زندگانى است، به شرط آن كه اسلام براساس فطرت فهم شود - تا اينكه مى‌نويسد - آيۀ مزبور مقياسى را مشخّص مى‌كند كه مفهوم و مصداق دين با آن سنجيده مى‌شود و درستى يك عقيده و عمل در مقايسه با