245نشانه‌هاى خود را براى شما بيان مى‌كند شايد شما به راه آييد.»
گروه‌بندى
نخستين مطلب در آغاز مقال كه نسبتاً حائز اهميّت و در خور دقّت است، عبارت از اين است كه قرآن مجيد با اين وجود كه خود حامل دعوت توحيدى و مشوّق اتحاد و اتّفاق انسان‌هاست بشريّت را كه همگى مخلوق و آفريدۀ خداوندند به دو گروه ممتاز كه هرگز ميانشان با حفظ ويژگى طرفين، اتحاد و اتفاق ممكن نيست، تقسيم كرده است. اين مطلب - بر خلاف شعارهاى پوچ و جنجال آفرينى‌هاى اومانيست‌هاىِ تندرو كه از حقيقت فرسنگ‌ها دور است - مطلبى است واقعى و شعارى است عملى و منطبق با موازين عقلى.
«قد كانت لكم اسوة حسنة فى ابراهيم و الذين معه إذقالوا لقومهم إنّا بُرَءٰؤامنكم و مماتعبدون من دون اللّه كفرنابكم و بدا بيننا و بينكم العداوة و البغضاء ابداً حتى تؤمنوا باللّه وحده» . 1«قطعاً براى شما در وجود ابراهيم و همراهان دو سرمشق نيكويى است آنگاه كه آنان به خويشاوندان و طايفۀ (مشرك) خود گفتند: ما از شما و آنچه جز خدا را مى‌پرستيد بيزاريم. ما به شما كافريم و هميشه ميان ما و شما عداوت و بغض، آشكار است تا اين كه (شما دست از شرك و استكبار بكشيد و) به خداى يگانه ايمان آوريد.»
مضمون آيه، آنچنان روشن است كه گمان نمى‌رود نيازى به توضيح باشد جز بيان اين نكته كه: «چرا امكان تفاهم و سازش ميان دو جريانِ