200الاقصىٰ بگذرد؛ آن استلام حجر كند و اين اشتقاق قمر؛ آن را كوه صفاست و اين را روح صفا؛ سعى آن چند مرّه بين صفا و مروه است و سعى اين، يك مرّه در كشور هستى؛ آن هروله مى‌كند و اين پرواز؛ آن مقام ابراهيم طلب كند و اين مقام ابراهيم؛ آن آب زمزم نوشد او اين آب حيات؛ آن عرفات بيند و اين عرصات؛ آن را يك روز وقوف است و اين را همه روز؛ آن از عرفات به مشعر كوچ كند و اين از دنيا به محشر؛ آن رمى جمرات كند و اين رجم همزات؛ آن حلق رأس كند و اين ترك سر؛ آن را «لافسوق و لاجدال فى الحج» است و اين را «فى العُمر» ؛ آن بهشت طلبد و اين بهشت آفرين؛ لاجرم آن حاجى شود و اين ناجى؛ خنك آن حاجى كه ناجى است؛ الهى توانگران را به ديدن خانه خوانده‌اى و درويشان را به ديدار خداوندِخانه؛ آنان سنگ و گل دارند و اينان جان‌ودل؛ آنان سرگرم درصورتندو اينان‌محو در معنا؛ خوشا آن توانگرى كه درويش است.

الهى! تن به سوى كعبه داشتن چه سودى دهد آن را كه دل به سوى خداوند كعبه ندارد؟