151نمى‌آمد، لذا قطعه حصيرى سوزانيده و بر زخم گذاشت. ¹4 - مدفن و مزار شهداى احد

پيامبر - ص - فرمودند: «شهدا را با همان بدن و لباس خونين در منطقۀ درگيرى مدفون سازيد» . و سپس عموى بزرگوار خود را به همراه برادرزادۀ او عبدالله بن جحش يا مصعب بن عمير به خاك سپردند و هر يك از شهدا را همراه ديگرى به تناسبهاى مختلف؛ از جمله ميزان حفظ قرآن، پيمان اخوت و. . . در يك قبر با فاصلۀ اندكى از قبر حمزه مدفون ساختند. ²

ابن شبه گويد: «در سال 43 هجرى بر قبور عمرو بن جموح و عبدالله بن عمرو بن حزام كه هر دو در يك قبر دفن شده بودند، سيلى وارد شد؛ لذا آنان را به مكان كنونى منتقل ساختند» .

وى همچنين گفته است: «جنازۀ اين دو شهيد تازه بود، گويى ديروز مرده بودند، يكى از آن دو كه مجروح بود، دستش را بر روى زخم خود قرار داده و به اين حالت مدفون گشته بود وقتى دست او را از زخم برداشتند خون فوران زد، لذا فوراً او را به همان حال برگردادند» . ³

اين سيل به قبر حضرت حمزه - س - نيز آسيب وارد ساخت و نزديك بود بدن مبارك ايشان نمايان شود؛ لذا جنازۀ حضرت حمزه و عبدالله بن جحش را خارج ساخته و كمى آن طرف‌تر، جايى كه اكنون محل قبر آنهاست مدفون ساختند. در دوران سعودى قبه و مسجد ساخته شده در دورۀ عثمانى بر فراز قبر حضرت حمزه - س - تخريب و يك چهار ديوارى بر گِرد آن كشيده شد. مكان كنونى قبر حضرت حمزه - س - و عبداللّه بن جحش حدود پنجاه متر جلوتر از ساير شهدا قرار دارد. هم اينك زائران آن سلحشوران اسلام، از زيارت نزديك آنها محرومند و به ناچار پشت درهاى بسته خاطرۀ آن فداكاران را پاس مى‌دارند. نرده‌هاى آهنينى كه در ديوارۀ