119پيامبر كه در سال 88 بوده، براى تخريب خانۀ فاطمه تاريخ دقيقى ذكر ننموده‌اند ولى همانگونه كه در گفتار بعضى از آنان اشاره شده، وقوع متعاقب اين دو حادثه، نشانگر اين واقعيت است كه تخريب حجرۀ فاطمه و ضميمه كردن آن به مسجد، در حالى‌كه همۀ خانه‌هاى موجود به حال خود باقى بوده، موجب جلب توجه هر بيننده و از نظر اجتماعى شديداً سؤال برانگيز بوده است. وليد هم در اثر فشار افكار عمومى مجبور شده است با اتخاذ چنين تصميمى و به عنوان «توسعۀ مسجد» دستور تخريب همۀ اين بيوت را صادر نمايد تا در ضمن مشروعيت بخشيدن به عمل خود مسألۀ تخريب بيت فاطمه هم در بوتۀ فراموشى قرار گيرد.
طبق دستور وليد، عمر بن عبدالعزيز اين خانه‌ها را ويران و مانند حجرۀ فاطمه به مسجد ضميمه نمود و حتى ديوارهاى موجود در اطراف حجره و مرقد مطهر رسول خدا را نيز برداشت و براى مشخص شدن مرقد مطهر به جاى ديوار قبلى، محدوده آن را با سنگهاى سياه رنگى، شبيه به سنگهاى ديوار كعبه ولى صاف و تراشيده شده، ديواركشى نمود. 1
و باز براى اين كه قبر رسول خدا حالت كعبه را پيدا نكند، قسمت شمالى آن را كه محدودۀ بيت عايشه و حضرت زهرا مى‌باشد - با اينكه جزء مسجد شده بود - با ديوار كوتاهى، به شكل مثلثى درآورد كه محدودۀ اين ديواره را مقصوره مى‌نامند؛ همانطورى‌كه به خود ديواره نيز مقصوره مى‌گويند.
نصب شبكه در اطراف مرقد شريف و حجرۀ فاطمه - ع -
وضع مرقد شريف و بيت فاطمه، قطع نظر از تغييرات جزئى، تقريباً به مدت شش قرن به همان شكلى بود كه توضيح داده شد و زائران قبر رسول خدا - ص - مى‌توانستند قبر شريف آن حضرت را در فاصلۀ يك متر و