76منى كشته شود و جايز نيست چيزى از قربانىِ واجب كه در منى كشته مىشود، بيرون برده شود، بلكه در همانجا به مصرف مىرسد.18
مؤلف جواهرالكلام سپس به برخى احاديث اشاره مىكند و مىفرمايد: اين حديث دلالت ندارد بر عدم جواز بيرون بردن گوشت قربانى از منى، چنانكه حديث ديگر مبنى بر عدم جواز ذخيرۀ گوشت قربانى، صورت صدقه و احسان را شامل نمىشود.19
از اصرار روايات بر اين كه: سعى شود همۀ گوشت قربانىها و تمام قسمتهاى آن (اطراف، پوست، قلاده و غيره) صدقه داده شود و به فقير و بينوا برسد، معلوم مىشود كه عنايت شارع مقدّس بر تغذيه و تأمين محرومان است كه حتى اندكى نيز در خلاف مصالح ايشان نبايد مصرف شود.
علامه حلّى مىنويسد: قربانى بر متمتّع واجب است به اجماع علما. خداوند فرمود:
«فمن تمتع بالعمرة الى الحجّ فما استيسر من الهدى» . قربانى نزد علماى شيعه جزء مناسك حج است و اصحاب رأى هم به آن عقيده دارند، لقوله تعالى «و البدن جعلناها لكم من شعائر اللّٰه. . .» .20
و در جاى ديگر مىنويسد: قربانى فقط بر حاجى متمتع واجب است.21
شهيد ثانى مىنويسد: جايز نيست چيزى از ذبيحه منى بيرون برده شود و فرقى نيست بين گوشت و پوست و جزء آنها، اعم از اطواف و امعاء، بلكه همۀ آنها بايد صدقه داده شوند، چون پيامبر چنين كرده است.
و حرمت اخراج در صورتى است كه در منى قابل مصرف باشد وگرنه ظاهراً مىتوان گوشت قربانى و ديگر متعلّقات آن را از منى خارج كرد.22
شيخ صدوق مىنويسد: . . . به جزّار چيزى از پوست، قلاده، جُل و گوشت ذبيحه داده نمىشود بلكه همهاش بايد تصدّق شود.23
ابوالصلاح مىنويسد: «لايجوز لمن ذبح هدياً بمنى ان يخرج منها شيئاً من لحومه و يجوز ذلك للمتصدق عليه» .24 يعنى: براى كسى كه در منى قربانى كشته، جايز نيست گوشت آن را بيرون ببرد، امّا آنكه برايش صدقه داده شده مىتواند خارج كند.
شيخ طوسى مىنويسد: عيب ندارد پس از سه روز از گوشت قربانيها خورده شود و آنها ذخيره گردد ولى جايز نيست چيزى از گوشت اضحيّۀ منى از آن خارج شود ليكن كوهان را مىتوان بيرون برد و همچنين مانعى نيست كه انسان گوشت قربانى ديگرى را از منى بيرون كند و مستحب است حتى پوست اضحيّه را براى خود برندارد، بلكه همهاش را احسان كند و