121نظر اسلام دربارۀ نسئ
قرآن كريم دربارۀ نسئ مىفرمايد:
«انما النسئى زيادة فى الكفر يُضَلّ به الذين كفروا يحلّونه عاماً و يحرّمونه عاماً ليواطئوا عدة ما حرم اللّٰه فيحلوا ما حرّم اللّٰه زين لهم سوء أعمالهم واللّٰه لا يهدى القوم الكافرين»13
«همانا نسئ افزايش در كفر است و به وسيلۀ آن، كافران به گمراهى كشيده مىشوند. يك سال آن را حلال مىكنند و يك سال حرام، تا تعداد ماههايى را كه خداوند حرام كرده كامل كنند و آنچه را كه حرام كرده حلال نمايند. زشتى اعمال آنها در نظرشان زينت داده شده و خداوند كافران را هدايت نمىكند» .
بطوريكه ملاحظه مىفرماييد اين آيۀ شريفه عمل نسئ را به شدّت مورد انتقاد قرار مىدهد و آن را موجب افزايش كفر و مايۀ گمراهى كافران مىداند، زيرا كافران و مشركان علاوه بر اينكه از نظر اعتقادى كافر بودند و به خداوند ايمان نداشتند، با اين كار عملاً حلال خدا را حرام و حرام او را حلال مىكردند و اين، گمراهى مضاعف و افزايش در مراتب كفر بود.
سال نهم هجرت كه آخرين سال استفاده از نسئ بود موسم حج به ماه ذيقعده افتاده بود و در اين سال پيامبر خدا - ص - دربارۀ حج دو تصميم مهم گرفت:
1 - شركت مشركان در حج ممنوع است.
2 - استفاده از نسئ ممنوع است.
از اين دو تصميم مهم كه از سال بعد قابل اجرا بود، تصميم اول در موسم حج سال نهم هجرى ابلاغ گرديد و حضرت علىبن ابيطالب - عليه السلام - به دستور پيامبر، آياتى از سورۀ برائت را در مِنىٰ تلاوت كرد تا همه تكليف خود را بدانند14 و تصميم دوّم در سال بعد كه شخص پيامبر در مراسم حج شركت كرده بود ابلاغ شد.
در سال دهم هجرت كه به حجةالوداع معروف است، موسم حج به ذيحجه واقعى افتاده بود و در همين سال پيامبر خدا همراه با ساير مسلمانان حج بجا آورد و در چندين نوبت خطبههاى روشنگرانهاى ايراد فرمود و تذكرات مهمى به مردم داد؛ از جمله در روز عيد قربان ضمن خطبهاى، آيۀ مربوط به نسئ را كه پيش از اين آورديم قرائت كرد سپس فرمود:
«الا و ان الزمان قد استدار كهيئته يوم خلق اللّٰه السموات والأرض و ان عدة الشهور عنداللّٰه اثنا عشر شهراً فى كتاب اللّٰه منها أربعة حرم ثلاثة متوالية ذوالقعدة و ذوالحجة و