172فراتى؟»
برادرى از تركيه بما نزديك شد و گفت، آيا مى‌دانيد كه ما براى تشكيل جلسۀ قرآن مشكل داريم؟ و براى جلسات احكام و قرائت نماز بايد اجازه بگيريم؟ و اگر معلّمى آزاده را كشف كنند با او چه مى‌كنند؟ مخصوصاً اگر شيعه باشد؟
خدا مى‌داند بر ما چه مى‌گذرد، بچّه‌هاى ما كه بعد از پيروزى انقلاب اسلامى ايران به قُم رفتند و درس خواندند بعد از 5 يا 6 سال حق ندارند و نمى‌توانند به وطنشان برگردند.
دوباره همان غصّه‌ها، همان تلخى‌ها قلبم را فشُرد.
از مسلمان مصرى پرسيدم:
وضع حكومت مصر و سردمداران آن كه روشن است، امّا مردم مصر با انقلاب ما چگونه‌اند؟ برداشت آنها چيست؟ راجع به ايران و انقلاب ما چگونه قضاوت مى‌كنند؟
كمى صبر كرد و پاسخ داد.
دل‌هاى مردم مصر با شماست، به شما و امام خمينى - ره - و انقلاب ايران عشق مى‌ورزند، گرچه ممكن است اسلحه‌هاى خود را به زور به طرف شما گرفته باشند.
گفتم مرا به ياد اظهار نظر فرزدق شاعر انداختى، وقتى حضرت ابا عبداللّٰه - عليه‌السلام - از فرزدق پرسيد مردم كوفه را با ما چگونه ديدى؟ پاسخ داد: دل‌هاى مردم كوفه با شما و شمشيرهايشان عليه شماست.
خنديد و گفت همين طور است، الآن قدم اوّل برداشته شده، انقلاب شما مردم در بند اسارت را بيدار كرد، يك حركت ديگر، يك قيام ديگر، يك كارديگرى بايد انجام شود.
گفتم اميدوارى؟ جواب داد نه، مشكل است.
در اينجا با خواندن چند روايت از ظهور حضرت مهدى(عج) سعى كردم اميدوارش كنم، با آمدن دوستانش آرام خداحافظى كرد و رفت.