157قلبم زنده شد. وقتى در كنار پنجره به آن منظره مى‌نگريستم، مسلمانان مدينه را هم ديدم، در همان تاريك روشن، به سوى مسجد نبوى روانند تا فريضه را به جماعت در آن حرم مقدس بگزارند. وه كه چه خوب است ايمان! و چقدر انسان را آرام و قلب را استوار و زندگى را شيرين و پراميد مى‌سازد.
من هم وضو ساختم و رهسپار مسجد شدم.
اينقدر اين تنهايى و خاطرات مدينه در من اثر كرده بود كه به راستى در حال جذبه و خود باختگى فرو رفته بودم. اگر ايمان نباشد و اگر اين كيفيات معنوى نباشد، زندگى مادىِ يكنواخت و اسير بودن در دست غريزه و كوشش مدام، براى ارضاى آن چه فايده دارد؟
تا طلوع آفتاب در مسجد نبوى بودم و از اينكه كسى مرا نمى‌شناخت و از تعارفات ديپلماتيك خبرى نبود، لذت مى‌بردم.
ساعت ده روز پنجشنبه 45/3/26 با «شيخ عبدالعزيز بن باز» رئيس دانشگاه اسلامى مدينه ديدار كردم و يك جلد قرآن به وسيله او به آن جامعه اهداء نمودم. «بن باز» كه امروز مفتى بزرگ سعودى است كور مادر زاد است. «شيخ محمد بن ابراهيم» مفتى آن روز سعودى هم كور بود. اين هر دو از اعقاب «شيخ محمد بن عبدالوهاب» امام عقيدت وهابى هستند كه خانواده او تا امروز زعامت امور علمى و دينى را در دست دارند و «آل شيخ» خوانده مى‌شوند. «بن باز» با من دم از دوستى مى‌زد و سؤالات بسيارى دربارۀ مذهب تشيع داشت كه هيچ يك از جوابهاى مرا قبول نكرد. حتى بعضى كتابهاى تشيع مانند «تجريدالعقايد» و شرح تجريد و نيز «مختلف» علامه را كه از من گرفت و برايش خواندند مسخره مى‌كرد و جز مذهب حنبلى ساير مذاهب را باطل و كفر مى‌دانست. مفتى اعظم، شيخ محمد بن ابراهيم نيز همين عقيده را داشت. از او استفتاء كرده بودند كه آيا دزديدن اموال شيعيان جايز است؟ گفته بود:
«اينها همه چيزشان بر مسلمانان حلال است اما در حجاز كه براى حج مى‌آيند مهمان ما هستند و حديث پيغمبر است كه مهمان را بزرگ بداريد و محبت كنيد گرچه كافر باشد، در اين جا كارى به آنها نداشته باشيد اما در خارج عربستان هر كار مى‌خواهيد بكنيد!»
ساعت چهار صبح روز جمعه 27 خرداد در حالى كه سر را با «ياشماق» (كوفيّه) سرخ رنگ به رسم عربهاى اردنى پيچيده بودم به خدا توكل كرده سر در بيابان عربستان نهاديم و به سوى شام راهِ شمالى مدينه را در پيش گرفتيم.
بين مدينه و قلاع خيبر حدود 250 كيلومتر است كه طى سه ساعت پيموده شد و حوالى هفت صبح بود كه به خيبر رسيديم.