128فرزندانش «اُمّ‌البنين» (مادر پسران) مى‌خواندند. وى در مدينه از دنيا رفت و در بقيع به خاك سپرده شد، قبر او در كنار قبر عمه‌هاى پيامبر (صفيه و عاتكه) قرار دارد. 5 - حليمه حليمه از قبيلۀ بنى سعد بن بكر و دختر ابو ذُوَيب، عبداللّه بن حارث است. وى مدتى دايه و مادر رضاعى پيامبر اكرم(ص) بوده است. او نيز در بقيع مدفون، و قبرش معروف است. على بن موسى مؤلف كتاب «وصف المدينه المنوره» مى‌نويسد: قبر او در جهت شمالى قبر عثمان قرار دارد كه در سال 1303 هجرى داراى گنبد و بارگاه بوده است. 6 - اسماعيل فرزند امام جعفر صادق(ع) اسماعيل بزرگترين فرزند امام صادق(ع) و مورد علاقه شديد آن حضرت بود. مادرش فاطمه دختر حسين بن على(ع) است. درزمان امام صادق(ع) در سال 133 هجرى فوت كرد. امام(ع) در فوت اسماعيل شديداً گريست و بدون كفش و عبا به استقبال جنازۀ وى كه از منطقه عُريض به مدينه حمل مى‌شد، رفت. در بين راه چندين بار جنازه را به زمين نهاد و صورتش را باز كرد و سپس او را در بقيع دفن نمود. و اين عمل بدين جهت بود كه برخى خيال نكنند او (اسماعيل) امام بوده و نمرده است. ولى با اين حال، عده‌اى از طرفدارانش او را مهدى موعود پنداشته و امامت را حق مسلّم او و فرزندانش بعد از امام ششم مى‌دانند و شيعيان اسماعيلى از اين طايفه‌اند.
«سمهودى» قبر او را در مقابل قبر عباس در سمت مغرب آن مى‌داند... مقبرۀ او داراى بقعه‌اى بوده است كه پس از خيابان كشى از قبرستان جدا، و سپس تخريب شد.
7 - محمد بن حنفيه اسم او محمد اكبر، پسر على بن ابيطالب(ع)است. وى نيز در قبرستان بقيع دفن شده است. محمّد با آنكه به امامت على بن الحسين(ع) معتقد بود ولى پس از قيام مختار برخى او را امام و حتى مهدى موعود خوانده‌اند. مورخين مرگ او را در سال 81 هجرى ذكر كرده‌اند.