165ابراهيم (ع) كه بت‌هايى در دست او بود و تصوير عيسى بن مريم و مادرش وجود داشت. پس از فتح مكه، به دستور پيامبرخدا (ص) همه تصاوير، به جز تصوير حضرت مسيح و مادرش را از بين بردند. همچنين در داخل كعبه دو شاخ قوچ كه حضرت ابراهيم (ع) قربانى ا ش كرد، آويزان شده و تا دورۀ ابن زبير به همان صورت باقى بود؛ اما در آن زمان در آتش‌سوزى كعبه از ميان رفت.
زمانى كه ابن زبير كعبه را بازسازى كرد، حجر اسماعيل را به داخل كعبه وارد كرد و عرض كعبه افزايش يافت. براى همين ابن زبير 9 ذراع ديگر به ارتفاع كعبه افزود و ارتفاع آن به 27 ذراع رسيد و بدين ترتيب ديوار كعبه از 27 رديف سنگى تشكيل شده بود. او ديوار كعبه را به عرض 2 ذراع ساخت و دو در، يك در از شرق و يك در از غرب، براى كعبه گشود. براى هر يك از اين درها نيز دو مصراع ساخت كه طول آنها 11 ذراع بود.
حجّاج بن يوسف پس از كشتن ابن زبير، بخشى از كعبه را كه وى از حجر اسماعيل به كعبه افزوده بود، خراب كرد و با سنگ‌هاى آن خانۀ كعبه را سنگفرش كرد و كف آن را به مقدار 5/4 ذراع، از كف مسجد بالاتر برد. حجاج همچنين در غربى كعبه را مسدود كرد كه عتبه آن تا زمان هروى به شكل اوليه آن باقى بوده است. او براى در ديگر نيز دو مصراع جديد، هر يك به طول 5/6 ذراع ساخت كه تا زمان هروى باقى بوده است.
ديگر ابعاد مسجدالحرام نيز چنين بوده است:
محيط كعبه: 93 ذراع؛ محيط حجر: 56 ذراع؛ فاصلۀ ميان حِجر و ركن: 5/6 ذراع، محيط گنبد زمزم: 69 ذراع؛ محيط گنبد شراب: 62 ذراع؛ محيط سقاية العباس: 67 ذراع؛ و محيط مسجد الحرام: 1840 ذراع.
تعداد درهاى اصلى حرم نيز 22 در، و با احتساب درهاى كوچك، 36 در بوده است.
به نوشتۀ هروى، مهم‌ترين آثار موجود در مسجدالحرام عبارت بوده است از: محل تولد حضرت على (ع) در كعبه، مقام و قدمگاه ابراهيم (ع) ، حجرالاسود، چاه زمزم، گنبد شراب، سقاية عباس؛ و دو ستون سبز.
او همچنين با به‌كار بردن تعبير «قيل» (گفته شده) ، اشاره كرده است كه قبر اسماعيل و هاجر در حِجر، و قبر صالح (ع) و كسانى كه به وى ايمان آوردند در فاصلۀ ميان حِجر و دارالندوه و قبور هفتاد تن از پيامبران از جمله هود، صالح و اسماعيل، بين چاه زمزم و ركن قرار دارد.