45و نيز فرمود:
«إِنَّ الْغَرِيبَ إِذَا حَضَرَهُ الْمَوْتُ الْتَفَتَ يمْنَة وَ يسْرَة وَ لَمْ يرَ أَحَداً رَفَعَ رَأْسَهُ فَيقُولُ الله عَزَّ وَ جَلَّ - إِلَى مَنْ تَلْتَفِتُ إِلَى مَنْ هُوَ خَيرٌ لَكَ مِنِّي وَ عِزَّتِي وَ جَلالِي لَئِنْ أَطْلَقْتُكَ عَنْ عُقْدَتِكَ لأُصَيرَنَّكَ فِي طَاعَتِي وَ لَئِنْ قَبْضَتُكَ لأُصَيرَنَّكَ إِلَى كَرَامَتِي» .
«وقتى مرگ غريب فرامىرسد به سمت راست و چپ نگاه مىكند و كسى را نمىبيند سرش را بالا مىبرد و خداوند مىفرمايد: به كجا توجه مىكنى؟ چه كسى از من براى تو بهتر است؟ به عزت و جلال خودم سوگند اگر تو را رها كنم [از بند مرگ] به بندگى خودم وادارت كنم و اگر جانت را بگيرم تو را بهرهمند از كرامت خود مىكنم.»
با توجه به اين كه پيامبر (ص) فرموده است:
«إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيات» 1. و از آنجا كه هدف مسافر، در موارد فوق، قرب الهى است، اگر دچار سانحه شود و از بين برود، به پاداش شهيد نايل ميشود و در رضوان الهى آرام مىگيرد و چون هدفش با هدف شهيد يكى بوده، از اجر شهيد هم برخوردار خواهد بود.
مرحوم صاحب جواهر پس از بحث طولانى دربارۀ مهمترين آداب سفر، احصاى تمام آداب را غير ممكن يا مشكل مىداند و پس مشتاقان را به آثار سيد ابن طاووس، علامه مجلسى (بحارالانوار) و محقق كاشانى (المحجّۀ البيضاء) و شيخ حر عاملى (وسائل الشيعه) ارجاع مىدهد.