44
خاتمه
مرگ در سفر:
در حديث آمده كه
«مَوْتُ الْغَرِيبِ شَهَادَة» ؛ 1. «مرگ در غربت شهادت است.»
على (ع) بهشت را براى شش گروه ضمانت كرده است:
- كسى كه براى صدقه (كار خيرى) از منزل بيرون رود و بميرد.
- كسى كه براى عيادت مريض از منزل بيرون رود و بميرد.
- كسى كه براى جهاد در راه خدا از منزل بيرون رود و بميرد.
- كسى كه براى نماز جمعه از منزل بيرون رود و بميرد.
- كسى كه براى حج از منزل بيرون رود و بميرد.
- كسى كه براى تشييع جنازه از منزل بيرون رود و بميرد. 2
و نيز از امام صادق (ع) نقل شده: «مؤمنى نيست كه در سرزمين غربت، به دور از خانوادهاش بميرد، مگر اين كه زمينى كه در آن خدا را عبادت مىكرده و لباسهايش و درهاى آسمانى كه عبادات او را به بالا مىبردهاند، بر او ميگريند و دو فرشته كه موكل او هستند، بر او گريه مىكنند.» 3
امام صادق (ع) فرمود:
«مَا مِنْ مُؤْمِنٍ يمُوتُ فِي أَرْضِ غُرْبَة تَغِيبُ عَنْهُ فِيهَا بَوَاكِيهِ إِلاَّ بَكَتْهُ بِقَاعُ الأَرْضِ الَّتِي كَانَ يعْبُدُ الله - عَزَّ وَ جَلَّ - عَلَيهَا وَ بَكَتْهُ أَثْوَابُهُ وَ بَكَتْهُ أَبْوَابُ السَّمَاءِ الَّتِي كَانَتْ يصْعَدُ فِيهَا عَمَلُهُ وَ بَكَاهُ الْمَلَكَانِ الْمُوَكَّلاَنِ بِهِ» 4.