41در مسافرت فرصتهايى پيش مىآيد كه بايد انسان ساعتها در مكانى آرام بنشيند تا به مقصد برسد، مانند هواپيما. چه بسيار زيبا است كه آدم فرصت را غنيمت شمرده و خود را در محضر قرآن قرار دهد. در عظمت قرآن همين بس كه خداوند تعليم قرآن را بر خلقت انسان مقدم داشته است؛ (
الرَّحْمنُ، عَلَّمَ الْقُرْآنَ، خَلَقَ الإِنْسانَ ) از اين بيان نورانى استفاده مىشود كه قرآن كريم بزرگترين نعمت الهى است؛ لذا خداوند آن را بر همۀ نعمتها، حتى نعمت خلقت انسان مقدم داشت. 1
37- ذكر
«وَ عَلَيكَ بِالتَّسْبِيحِ مَا دُمْتَ عَامِلاً عَمَلاً وَ عَلَيكَ بِالدُّعَاءِ مَا دُمْتَ خَالِياً» 2.
«بر تو باد به ياد خدا بودن، مادام كه به كارى مشغولى و آنگاه كه فارغ البال هستى، از دعا غفلت نكن.»
آنچه از تعاليم الهى استنباط مىشود اين است كه سالك الى الله بايد لحظهاى از ياد مولى غافل نشود.
گر به همه عمرِ خود، با تو برآرم دمى
حاصل عمر آن دم است، باقى ايام رفت
براى هر چيزى حدّى بيان كردهاند جز ياد خدا كه حدّ ندارد؛
«اذْكُرُوا الله ذِكْراً كَثِيراً» 3.
38- حركت در آخر شب