115كه به تعبير فيلسوفان، بالذات واجب الوجود است و به هيچ چيز وابستگى ندارد و همۀ موجودات وابسته به او هستند. اين محور بزرگ هستى سبب شده است كه همۀ مؤمنان متّحد و همنوا شوند، به طرف او روى آورند، در جهت رضاى او حركت كنند و بكوشند اعمال خود را فى سبيل الله و قربة الى الله انجام دهند. ايمان به مبدأ واحد، از مهمترين عوامل شكلگيرى وفاق عمومى و همگانى است.
اين يكتاپرستى، تمام خداپرستان را در يك رابطه متّحد مىكند؛ بهطورىكه تمام افراد از آنرو كه گردن به بندگى نهادهاند، در جميع حقوق و تعهدات با هم برابرند و جز در برابر خداوند تسليم نيستند و معتقدند كه او حاكم علىالاطلاق است و همگان را به هم پيوند مىدهد. قرآن مىفرمايد:
(فَمَنْ يكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ يؤْمِنْ بِاللهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لا انْفِصامَ لَها وَ اللهُ سَمِيعٌ عَلِيم) .
1
مقام معظم رهبرى حج را مظهر توحيد و كعبه را خانۀ توحيد معرفى كرده، مىفرمايد:
«اينكه در آيات كريمۀ مربوط به حج، بارها از ذكرالله سخن رفته، نشانۀ آن است كه در اين خانه و به بركت آن، بايد هر عامل غير خدا از صحنۀ ذهن و عمل مسلمين زدوده شود و بساط انواع شرك از زندگى آنان برچيده شود. در اين محيط، محور و مركز هر حركتى خداست و طواف و سعى و رمى و وقوف و ديگر شعائر الله حج، هر يك به نحوى نمايش انجذاب به «الله» و طرد و نفى و برائت از «اندادالله» است.» 2
ب: عمل صالح
عمل صالح، همان رفتار در مسير الهى است. اين حالت، فارغ از هرگونه ويژگىهاى فردى، قومى و نژادى مطرح گرديده است؛ چرا كه ريشۀ آن به صورت عمومى در ذات و فطرت آدمى است و در همۀ انسانها وجود دارد. قرآن كريم بر عمل صالح تأكيد فراوان كرده، مىفرمايد:
(وَ الْعَصْر * إِنَّ الإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ وَ