145كعبه مكانى است كه انسان ميتواند در آنجا خود را از گناه و آلودگى پاك كند و از خدا طلب بخشش نمايد و حاجيان واقعى كسانى هستند كه وابستگى‌هاى دنيا را براى رسيدن به قرب الهى رها مى‌كنند. در درياى الهى غرق مى‌شوند وآنها عاشقان واقعى هستندكه قابل وصف نيستند (حاجى سفيد مى‌پوشد تا بياموزد كه لكّۀ هيچ گناهى بر جانش نيفتد، بر آينه نمى‌نگرد تا بياموزد كه غير خدا را نبيند، سوگند نمى‌خورد تا بياموزد كه غير از سخن راست نگويد، دستور ندهد تا بياموزد كه از هيچ كسى برتر نيست و ببيند كه حج آموختن است، حج بريدن از دنيا، كسب و كار، روزمرّگى، تعلّقاتى كه عمرى او را در قيد و بند نگاه داشته و از معبودش بريده است) .
همچنين بيان مى‌كند كه كعبه بايد مكانى امن براى همه باشد (بيان كنندۀ اين است كه شاعر دربارۀ آيات حج در قرآن مطالعاتى داشته و اشاره به آيۀ 97 سورۀ آل عمران دارد) . مسلمانان جهان بايد با وحدت، مشكل گشاى يكديگر باشند و نگذارند استعمارگران با نام دين در حرم امن الهى به مردم ظلم كنند. او معتقد است ارزش و شرف كعبه به خاطر طواف كنندگان واقعى آن است.
عباس مشفق كاشانى
عباس كى‌منش متخلص به «مشفق كاشانى» ، شاعر، اديب و فارسى پژوه، در سال 1304 در كاشان چشم به جهان گشود. وى تحصيلات خود را تا اخذ فوق ليسانس از دانشگاه تهران ادامه داد و پس از آن، به مدّت 37 سال در آموزش و پرورش كاشان به تدريس مشغول شد.
«صلاى غم» ، «تضمين دوازده بند معروف محتشم كاشانى» ، «خاطرات» ، « سرود زندگى» ، «شراب آفتاب» ، «آذرخش» ، «آينۀ خيال» و «بهار سرخ سرود» از جمله آثار مكتوب مشفق كاشانى است. همچنين در انتشار و ساماندهى بيش از پنج مجموعه، با موضوع دفاع مقدّس و اهل بيت: به همراهى استاد محمود