105كه در اين صورت، هيچ قول و عقيده‌اى را نمى‌شود دربارۀ جانشينى وى مطرح نمود.

6) . گروهى به نام «مباركيه» كه طرفدار فردى به نام مبارك بن عبدالله بوده‌اند، مدعى شده‌اند كه «چون اسماعيل از دنيا رفته و در واقع، امام بعد از امام صادق، ايشان بوده، فرزند وى به نام محمدبن اسماعيل، امامت را از پدر به ارث برده و بنابراين، فرقۀ اسماعيليه مباركيۀ قائل به امامت محمدبن اسماعيل، به عنوان امام هفتم و آخرين حجت الهى بوده‌اند.» ¹7. از جمله مسائلى كه دربارۀ اسماعيل از منابع اماميه بر مى‌آيد اين است كه وى با همۀ جايگاه والايى كه داشته «از خود رفتارهايى بروز مى‌داده كه شايستگى نداشته و با شأن رفيع و ويژه وآميخته با رازهاى مهم تناسب نداشته؛ يعنى برخى از پرسش‌ها را به درستى نمى‌توانسته پاسخ دهد و از اسرار غيبى اطلاعى نداشته است.» ²از مجموع اين چند نكته نتيجه ميگيريم فرقه‌اى كه به نام «اسماعيليه» ظهور يافت، فرقه‌اى است انحرافى كه بدون هيچ مأخذ و مدركى، از پيش خود و به دسيسۀ افرادى منحرف به وجود آمد و منشأ انحرافات عقيدتى و رفتارى فراوانى در تاريخ تفكر اسلامى گرديد و مانع و سد راه درك بسيارى از حقايق شد.

مرحوم صدوق در كتاب «كمال الدين» ، به‌طور قاطع، ورود نصّى بر امامت اسماعيل را رد نموده و چنين اظهار نظر ميكند: