87برافروخت تا سرمنزل مقصود و چهره معشوق نماياند، ظلمت خواهان به تمسخرش گرفتند و به اذيتش پرداختند. آن بزرگ عزم، سالهاى سال هم شكنجهها را تحمل كرد، ولى عاقبت آن جماعت گمراه را اصلاحناپذير ديد. پس تقاضاى عذابى سخت برايشان كرد و پس از آن بود كه درهاى آسمان گشوده شد و چهل شبانهروز بر آنان باران باريد تا جهان را آب فراگرفت و زمين را از وجود ناپاكان تطهير كرد.
آنگاه كه قوم موسى (ع) فرمان پيامبر خدا را ناديده انگاشتند و در پيشگاه موسى (ع) سر به عصيان برداشتند و تنپرورى را بر مجاهدت ترجيح دادند، خداوند چهل سال در بيابانها سرگردانشان نمود.
آنگاه كه اراده بارىتعالى بر آن قرار گرفت تا نطفه زهراى مرضيه (عليها السلام) از صلب پيامبر اسلام (ص) در رحم خديجه (عليها السلام) رها شود و زمينه تكوّن و تولد فاطمه را فراهم سازد، مفارقت يك اربعين بين محمد (ص) و خديجه (عليها السلام) لازم مىشود تا عبادتها و نيايشهاى چهل شبانهروزى اين زوج، روح و جان خديجه را براى استقرار «امّ الأئمه» در وجودش آماده سازد.
بايد چهل سال از عمر پيامبر اسلام بگذرد تا همه آزمايشها را ببيند و سختىها و گشايشها آنچنان مجربش سازد كه حتى خيانتكاران جامعهاش او را «امين» لقب دهند و چون يك «اربعين» را پشت سر مىگذارد، فرشته وحى را مىبيند و لباس نبوت را بر اندامش مىپوشاند.
از همه اين فرازها نتيجه مىگيريم كه «اربعين» عددى آسمانى است و گويا در اين كلمه، رمزها و رازهايى نهفته است كه ما را ياراى فهميدنش نيست.