132پولهاى هنگفت به مردم و نيز افراد صاحب نفوذ، راه را براى رسيدن به اين هدف هموار سازند. 1نخست، براى جلوگيرى از اتحاد مردم و نيروهاى مدافع شهر، نيروهاى خود را در مناطقى دور از شهر ساكن كردند. اما درگيرى بعضى از مدافعان با سربازان هندى كه مزدور اشغالگران بودند، سبب شد كه متجاوزان وارد شهر شوند. ظهر همان روز، يك هواپيماى انگليسى در آسمان نجف ظاهر شد و مدافعان به سوى آن آتش گشودند و اين بر انگليسىها سخت ناگوار آمد و تصميم به اشغال شهر گرفتند. 2
شهر نجف اشرف خود را آمادة رويارويى و ضربه زدن به انگليسىها مىكرد و «جمعيت نهضت اسلامى» با پخش اعلاميه در بين مردم و قبايل شهرهاى نجف و كوفه و فراخوان مدافعان مسلح به انقلاب بر ضد اشغالگران، فعاليت خود را تشديد كردند.
در شب سهشنبه 6 جمادىالثانى سال 1336 (19 آذار 1918) عدهاى از سرانِ جمعيت نهضت اسلامى تصميم گرفتند كه «كاپيتان مارشال» را ترور كنند و چنين نيز شد و در پى آن، دو سرباز انگليسى را كشتند، اما در قتل «بالفور» حاكم شاميه و نجف موفق نبودند. انقلابيون نجف، به دارالحكومة قديم هجوم بردند و با خلع سلاح كردن نگهبانان، آنجا را به آتش كشيدند. 3
انتظار مىرفت كه قبايل اطراف نجف، به نداى يارىخواهى انقلابيون پاسخ مثبت دهند و با ارسال سلاح و امكانات آنان را يارى نمايند، اما چنين نشد و بالفور دستور داد تا شهر را محاصره كردند و يك تيپ كامل را به فرماندهى «ژنرال ساندرز» بر شهر نجف مسلط نمود. دروازههاى شهر مسدود گرديد و از ورود آب آشاميدنى جلوگيرى شد. انقلابيون پس از مشورت به اين نتيجه رسيدند كه بايد تا آخرين نيرو مبارزه كنند و تسليم نشوند؛ اگرچه عدهاى در اين ميان، مصالحه و تسليم را ترجيح مىدادند.
چون محاصره طولانى شد و تشنگى و گرسنگى بر اهالى شهر نجف سخت گرديد، از متجاوزان خواستند تا محاصره را پايان دهند و انقلابيون را عفو كنند. انگليسىها براى برداشتن محاصره، شروطى گذاشتند، از جمله: تسليم شدن عوامل قتل كاپيتان مارشال و سربازان انگليسى، بدون هيچ قيد و شرطى؛ پرداخت غرامتى معادل 1000(تفكه) (50000 روپيه) ؛ تسليم كردن صد نفر از انقلابيون محلات مختلف.
اين شرايط در 30 مارس 1918م/1337ق محقق گرديد و يازده نفر در كاروانسراى «حاج محسن شلاش» در كوفه اعدام شدند و 123 نفر را هم از نجف به هند تبعيد كردند. 4