272قريش» ناميد. شايد انتخاب نام «قريش» از آن جهت بود كه شراكت علويان و عباسيان را در خاكسپارى مردگانشان در آن مقبره اعلام نمايد. نام ديگر آن مقبره، «مقبرههاى بنىهاشم» بود. 1به روايت شيخ مفيد (رحمه الله) آنجا محل قبور بنىهاشم و بزرگزادگان بوده است. 2با گذشت زمان، نام «شونيزى كوچك» كهنه و فراموش شد و عنوان «مقبرههاى قريش» شهرت يافت. نخستين كسى كه در آن مقبره به خاك سپرده شد، فرزند ابوجعفر منصور، يعنى «جعفر اكبر» در سال 150 هجرى بود 3و پس از او، دفن ديگران در آن ادامه يافت. 4
ظاهراً نخستين بناى اسلامى كه در اين سرزمين ساخته شد، بارگاه جعفر بود. اين امر از گفته بعضى مورخان، آنجا كه از وفات امام موسى بن جعفر (ع) سخن گفتهاند، به دست مىآيد: «در مقبرههاى شونيزى، بيرون بارگاه جعفر به خاك سپرده شد» . 5
بىشك منظور از قبه و بارگاه، قبۀ جعفر بن منصور است؛ زيرا او نخستين مدفون در اين مقبره بود. وى پيش از مرگ پدرش منصور از دنيا رفت. پيش از امام كاظم (ع) كسى مشهورتر از جعفر، در آن مقبره دفن نشده است.
در سال 183هجرى، پنج روز مانده از ماه رجب، امام موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابىطالب (ع) 6با زهرى كه «سندى بن شاهك» به ايشان خورانيد، به شهادت رسيد. 7جنازۀ حضرت را به مقبرههاى قريش حمل كردند و در محلى كه امروز قبر شريف آن حضرت است، به خاك سپردند.
به عقيدۀ برخى از مورخان، امام (ع) در جايى كه پيشتر، آن را براى خود خريده بود، دفن گرديد. 8و اين نشان مىدهد كه چگونه در كمتر از سه سال، اين زمين به وجود مقدس آن حضرت شرافت و اهميت يافت و مورد عنايت قرار گرفت.
پس از دفن امام كاظم (ع) در اين مقبره، نام آن به «زيارتگاه باب التبن» مشهور گرديد كه منسوب به «باب التبن» كه در شرق مقبره نزديك دجله واقع شده است، بود؛ 9چنانكه به مسجد كنار قبر امام (ع) نيز «مسجد باب التبن» مىگويند. 10
در سال 220 هجرى در آخر ذىالقعده، يا پنج شش روز گذشته از ذىالحجه، امام ابوجعفر محمد جواد بن على بن موسى بن جعفر (عليهما السلام) 11در بغداد رحلت كرد و در مقبره جدش ابوابراهيم موسى بن جعفر (عليهم السلام) به خاك سپرده شد. 12از آن پس، سكونت پيرامون «مقبرههاى