271كه پشت «توشه» قرار گرفته بود، «شونيزى بزرگ» مى‌گفتند. دو برادر كه به هريك «شونيزى» مى‌گفتند، يكى كوچك و ديگرى بزرگ، پس از مرگ، در اين مقبره‌ها به خاك سپرده شدند و مقبره‌ها به آنها منسوب گرديد. ¹

از گفته‌هاى يكى از مورخان استفاده مى‌شود كه منطقۀ مجاور زيارتگاه كاظمين فعلى، از سمت شرق، پيش از ايجاد شهر منصور، باغى بزرگ متعلق به يكى از پادشاهان فارس بوده و منصور آن را به يكى از فرماندهان خود به نام «عمارة بن حمزه» واگذار كرد و به همين علت «دار عماره» نام گرفته است. ²

در سال 145هجرى منصور عباسى شروع به ساخت شهر مدوّر خود يعنى بغداد ³كرد. وى بارها براى يافتن جايى مناسب جهت ساختن شهرى براى خود و خاندان و سربازانش، به مناطق مختلف، از جمله «جرجرايا» و «موصل» سفر كرده بود، اما به نتيجه‌اى نرسيد. پس عده‌اى از حكما و خردمندان را مأمور اين كار نمود. آنها سرزمينى را براى او برگزيدند كه منصور پس از رفت‌وآمدهاى بسيار به آن‌جا، سرانجام آن را پسنديد و ساختن شهر را در آن آغاز كرد. ⁴به روايت خطيب بغدادى ساختن اين شهر در سال 146 هجرى ⁵و بناى ديوارها و حفر خندق و ديگر كارهاى مربوط به آن، در سال 149 به پايان رسيد. ⁶

چون منصور شهر خود را ساخت، مقبرۀ شونيزى كوچكى را براى خود برگزيد ⁷كه شايد براى خود و خانواده و بستگانش در نظر داشت و آن را «مقابرى