273قريش» و مدفن آن دو امام بزرگوار، روز به روز افزايش يافت؛ اگرچه از جهت تاريخى، زمان مشخصى براى آغاز اين سكونت در منابع مورد اعتماد و بر اساس تحقيق و پژوهش وجود ندارد.
اگر به موقعيت جغرافى آن روز «مقبرههاى قريش» را از جهت نزديكى به دجله و خاك حاصلخيز و همسايگىاش با روستاها و زمينهاى زراعتى و باغهاى سايهگستر، دقت كنيم، باور خواهيم كرد كه سكونت در اين منطقه، قدمتى به اندازۀ وجود آب و گياه در آن دارد. البته اين منزلگاهها، بنابر سبك زندگى و خانهسازى در مناطق زراعتى، پراكنده بوده است. آنگاه چون منصور عباسى در نزديكى اين مقبرهها شهر خود را برپا كرد و آن را پايتخت حكومت خود قرار داد، زندگى و اقامت در آن منطقه رو به گسترش نهاد و پس از دفن امام كاظم و امام جواد (عليهم السلام) سكونتگاههاى پراكنده به هم نزديك شدند و باورهاى دينى باعث گرديد كه عدهاى پيرامون زيارتگاه دو امام بزرگوار (ع) اقامت كنند تا هم از آن مشهد شريف، حمايت و نگهبانى كنند و هم زائرانش را پناه دهند و پذيرايى نمايند و افزون بر اين، درآمد مادىِ حاصل از پذيرايى اين زائران نيز مورد توجه ايشان بوده است. بىشك اين گردهمآيى پيرامون مشهد كاظمين را مىتوان نخستين هستۀ پيدايش شهر كاظمين دانست.
از مجموع نوشتههاى تاريخى مربوط به دوران نخستين خلفاى عباسى، استفاده مىشود كه اين منطقۀ گمنام، تأثير شگرفى در وسعت و شهرت بغداد داشته و بعدها بخشى از شهر بغداد و يكى از محلات مهم آن شده است كه در آن