150ولى در حقيقت اين «إخبار» نيست، بلكه «انشاء» و نوعى تكليف است؛ يعنى بايد چنين باشند. اين مطلب به سان اين است كه فردى به فرزند خود بگويد: «پسرم نماز مىخواند» او از نمازگزارى فرزندش خبر مىدهد، در حالى كه مقصود، تكليف او به نماز است.
علماى بلاغت معتقدند كه جملۀ خبريه، در دلالت بر الزام بالاتر از جملۀ انشائيه است.
بنابراين، آيه جنبۀ تربيتى دارد، نه هدف توصيفى؛ و لذا طبرى نقل مىكند كه خدا آنان را با اين آيات توبيخ مىكند، به ويژه كه لفظ «حاجت» در آيه به «حسد» تفسير شده است.
اين دو آيه و همچنين آيۀ بعدى 1 حاكى از وجود