149
حٰاجَةً مِمّٰا أُوتُوا وَ يُؤْثِرُونَ عَلىٰ أَنْفُسِهِمْ وَ لَوْ كٰانَ بِهِمْ خَصٰاصَةٌ وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولٰئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ . 1
«و كسانى كه در اين سرا (مدينه) و سراى ايمان پيش از مهاجران مسكن گزيدند و كسانى را كه به سويشان هجرت كردهاند، دوست مىدارند، در دل خود نيازى به آنچه به مهاجران داده شده احساس نمىكنند و آنها را بر خود مقدم مىدارند، هر چند خودشان بسيار نيازمند باشند. كسانى كه از بخل و حرص نفس خويش باز داشته شدهاند، رستگارند».
آيۀ دوم بيانگر سه مطلب است:
1. «انصار، مهاجران را دوست مىدارند.
2. در دل خود به آنچه به آنها داده شده، احساس نياز نمىكنند.
3. آنان را بر خويش مقدم مىدارند» ؛