175فاكهى دربارۀ آيۀ ياد شده مىگويد: گفته مىشود اين آيه دربارۀ مكه و طائف نازل شده و دربارۀ آن مرد (رجل) نيز دو سخن گفته شده است. 1 يكى اينكه عتبة بن ربيعةبن عبد شمس است و قول ديگر اينكه مسعود بن مُعْتِب ثقفى است.
وى مىافزايد: طائف از بخشهاى مكه است. جايى است خوش آب و هوا با آب سرد كه در گذشته براى خلفا اهميت داشته و خليفه كسى را مستقيماً به ولايت آنجا بر مىگماشت و او را زير نظر كارگزار مكه قرار نمىداد.
در طائف آثارى وجود دارد كه به پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت داده مىشود؛ از جمله «سدره» (درخت سدر) است كه براى آن حضرت به دو نيم شد و توانست از ميان آن عبور كند و خود همچنان بر دو ساقه، استوار است. اين درخت به هنگامى كه حضرت به اتفاق سنان، شبانه در غزوۀ طائف راه مىسپرد بر سر راه ايشان قرار گرفته بود. اين داستان را قاضى عياض در «الشفا» به نقل از ابنفُوْرَك، حكايت كرده است. هنوز هم آثارى از اين درخت باقى مانده كه مردم بدان تبرّك مىجويند. از ديگر آثار طائف مسجدى است منسوب به پيامبر صلى الله عليه و آله در پشت مسجدى كه قبر عبداللّٰه بن عباس (متوفاى سال 68 در طائف) در آن قرار دارد؛ در ديوارۀ قبلۀ آن از بيرون، سنگ نبشتهاى است با اين عبارت:
«اُمّجعفر دختر ابوالفضل 2 مادر وليعهدان مسلمانان، دستور بازسازى مسجد رسولاللّٰه صلى الله عليه و آله در طائف را صادر كرد، در تاريخ يكصد و نود و دو». به گمان من مسجدى كه قبرابنعباس قرار دارد، به همراه ضريح وى، به وسيله مستعينباللّٰه عباسى، مرمّت گرديده است، كه نام وى در منبرِ موجود در اين مسجد، نوشته شده است. اسم ملك مظفر والى يمن نيز در گنبد بالاى ضريح عباس - به عنوان بانى عمارت آن - مرقوم شده است. در طائف محلهاى ديگرى هم هست كه به پيامبر صلى الله عليه و آله نسبت داده مىشود و نزد مردم طائف