176معروف است.
حافظ ابومحمد قاسمبن حافظ ابوالقاسم علىبن عساكر، خبرى را در فضيلت اهل طائف ذكر مىكند كه محبّ طبرى در «القرى» از وى نقل كرده است و متن آن به نقل از عبدالملكبن عبّادبن جعفر در «القرى» چنين است: از رسول خدا صلى الله عليه و آله شنيدم كه مىفرمود: نخستين كسانى را كه از امتم در روز قيامت شفاعت مىكنم، مردم مدينه و مردم طائف هستند.
در وجه تسميۀ طائف، اختلاف نظر است. سهيلى مىگويد: برخى نسب شناسان يادآور شدهاند كه دمُّونبن صدف - كه نام اصلىِ صدف، مالكبن مالكبن مربعبن كِندَه از حضرموت است - خونى بر زمين ريخت و به طايفۀ ثقيف (كه در محل كنونى طائف زندگى مىكردند) پيوست و در آنجا اقامت گزيد و به ايشان گفت: آيا مىخواهيد براى شما ديوارى بسازم كه دور تا دور شهرتان را فراگيرد؟ اين ديوار را ساخت و از آن پس، طائف (طواف كننده) خوانده شد. 1 اين خبر را بكرى 2 آورده و سهيلى در مورد معرفى دمّون به او اعتراض كرده و مطالبى دربارۀ او و پسرش گفته است. ابنكلبى نيز موافق اين سخن، مطالبى دارد.
در وجه تسميۀ طائف همچنين گفته شده كه بنا به گفتۀ برخى مفسّران، جبرئيل آن را به گِرد كعبه طواف داده است؛ در تفسير اين آيه از سورۀ: قلم؛ فَطٰافَ عَلَيْهٰا طٰائِفٌ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ نٰائِمُونَ 3 گفته مىشود كه جبرئيل عليه السلام آن را از جاى خود كند و به مكه آورد و به گرد خانۀ كعبه طواف داد و سپس خداوند متعال آن را در جاى امروزى قرار داد؛ از اين رو طائف نام گرفت. اين نقل قول به اختصار از كتاب سهيلى آورده شد.
مَيُورقى از ازرقى نقل كرده كه طائف به اين خاطر چنين نامى به خود گرفت كه جبرئيل پس از بركندن آن از شام، با دعاى حضرت ابراهيم خليل عليه السلام به درگاه پروردگار