136در مسند احمدبن حنبل 1 بهنقل از ابنعباس روايتشده كه مىگويد: رسولخدا صلى الله عليه و آله در روز فتح مكه فرمود: اين سرزمين، حرام است؛ خداوند در روزى كه آسمانها و زمين را آفريد، آن را حرمت بخشيد و حرمت الهى آن تا روز قيامت، پاينده خواهد بود. قتل در اين مكان براى هيچ كس جز من، حلال نيست. پس از من نيز تا روز قيامت، قتل در آن روا نيست؛ براى من نيز تنها ساعتى از روز، (قتل) حلال شده است. اين حرمت خداوندى است و تا روز قيامت ادامه دارد. شاخههايش نبايد بريده شوند. گياهانش نبايد ريشه كن گردند و شكارهايش نبايد به چنگال افتند؛ آنچه پيدا شود، نبايد برداشته شود، مگر براى شناسايى صاحب آن.
راوى مىگويد: عباس كه خود از مردم اين شهر بود، عرض كرد: به جز علف مكه كه در ساختن خانهها و قبرها، به كار مىرود؟ حضرت صلى الله عليه و آله فرمود: جز علف.
بخارى و مسلم نيز آن را به همين مضمون روايت كردهاند.
در مسند احمد بن حنبل 2 نيز به نقل از ابوهريره روايت شده كه وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله مكه را فتح كرد، فرمود: شكار آن به چنگ نيفتد و شاخههايش بريده نشود و يافتههايش جز براى كسى كه چيزى گم كرده است، حلال نگردد. عباس گفت: مگر علف كه آن را براى قبرها و خانههاى خود نياز داريم؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: مگر علف. هر دو آن را نقل كردند. در همين روايت به لفظ آنها و «احمد» به جاى «و شاخههايش بريده نشود» آمده است، «درختانش ريشه كن نشوند». البته در الفاظ وارد شده و اين معنا، اختلافهايى وجود دارد، ولى به هر حال مجموعۀ اين روايات، حكايت از آن دارند كه نبايد گياهان مكه ريشه كن شوند، مگر علف كه به دليل كار برد در سقف خانهها، قبرها و رنگسازى و... از اين حرمت استثنا شده است. اين گياه بوى خوشى دارد و در درمان نيز به كار مىرود؛ همچنان كه «المدوّنه» و ديگر كتب دوستان مالكىها و نيز در روايات صحيح مذهب شافعى آمده، استفاده از گياهان و علفهاى حرم مكه براى خوراك چهار پايان و