137نيز مصارف دارويى، حلال دانسته شده است. نيز از جمله حرمتها، كندن درختان مكه است؛ مالك بريدن شاخه از درختان مكه را براى عصا مجاز شمرده است.
از ديگر حرمتهاى مكه، راندن شكار در آن؛ يعنى انجام كارى است كه باعث فرار شكار گردد. محبّ طبرى بر آن است و عكرمه از وى نقل كرده كه به مردى گفت: آيا مىدانى كه رماندن شكار مكّه يعنى چه؟ آن است كه آن را از سايه فرارى دهى و جاى آن قرار گيرى.
در همين معنا از سفيان بن عُيَينه نقل شده كه گفت: در اين اختلافى نيست كه اگر (شكار را) فرارى داد و شكار سالم ماند، گناه و عقابى بر او نيست، ولى با ارتكاب آنچه نهى شده، گناه كرده است. از ديگر محرمات، شكار در مكه است و نيز بنا به روايت صحيحتر در مذهب شافعى، آنچه در آن پيدا شود نبايد به ملك كسى درآيد. برخى از مالكىها نيز بر اين نظر هستند و از نظر مذاهب ديگر چنين حكمى فهميده شده كه مكه، مانند ساير جاهاست. احاديثى نيز آمده استكه حاكى از منع اين امور در مدينه منوّره هم هست، ولى مكه در اين مورد از سه نظر داراى مزّيت و برترى است؛ نخست: در مورد وجوب عقاب و مجازات ارتكاب عمل شكار در مكه اجماع وجود دارد، حال آنكه در مورد شكار مدينه اختلاف نظر هست. دوّم: وجوب عقاب و مجازات (قطع) درختان از نظر شافعى وحنبلى، و سوّم: اين كه تا آنجا كه مىدانم هيچ يك از علماى امت قائل به عدم تملك پيدا شدههاى مدينه نيست (ولى در مورد مكه هست).
مكه احكام ويژهاى دارد كه در برخى از آنها با مدينه مشترك است:
* ثواب نماز در آن، نسبت به جاهاى ديگر، مضاعف مىشود و در اين باره احاديث صحيحى وارد شده كه بدان خواهيم پرداخت.
* مضاعف شدن ثواب قربانى در آن، به استناد حديثى از ابنعباس است كه خواهيم آورد.
* مضاعف شدن گناهان در آن، به گفتۀ مجاهد و احمدبن حنبل كه محبّ طبرى در