132راه عرفه، اين نظر را كه يازده ميل هم گفته شده و ازرقى 1 در تاريخ خود بيان كرده است، وارد كند و در عين حال خاطر نشان سازد كه در اين باره، قول كسىكه معقتد به هفت ميل است، اولويّت دارد. همچنان كه ماوردى 2 و شيخ ابواسحاق شيرازى و نووى 3 نيز چنين اعتقادى دارند و جدّم، ترجيح ايشان را پذيرفته است. البته در اينكه اين نظر برتر است، جاى تأمّل است.
در ناپذيرفتنى بودن، آن بهويژه سخن نووى كه در اين باره دچار آشفتگىهاى كلامى هم شده است، پيش از اين سخن گفتيم. علّت اين امر نيز تقليد ايشان و دور بودن آنها از مكان و بىتوجّهى به واقعيت امر است و اگر هر يك از اين بزرگان، به اين نكته توجه مىكردند، درستى آنچه گفتيم براى آنها روشن مىگشت، ولى آنها تقليد كردند و سخنشان درست نمىآيد. سخن در اين باره به درازا كشيد، ولى موجباتى براى اين تفصيل وجود داشت.
استاد ما نويسنده و مفتى علاّمه كمالالدين محمدبن موسىبن عيساى دميرىِ مصرىِ مكّىِ شافعى، از قول جدم اين شعر را باز مىگفت و مىخواند و معتقد بود كه بهتر آن است كه گفته شود:
و مِن يَمَن سَبعٌ بتقديم سينها
لذلك سَيل الحَرم لم يعد بنيانه
اين مصرع از بيت، بنا به گفتۀ امام صلاحالدين خليلبن محمد أقفهسي 4 از آنِ اوست و استاد ما كمالالدين هم علت اين تغيير در مصرع را آن مىدانست كه سيل غير حرم، وارد حرم نمىشود، ولى در مصرع جدّم، مطلبى جز دعا وجود ندارد؛ اين مطلب را چندين نفر از علما ذكر كردهاند، هر چند با آنچه ازرقى مىگويد و معتقد است كه سيل