69كه گفته مىشود چراغها از طلا هستند. با اين كه حجاج فراوان و يا خادمان زيادى در داخل كعبه نبودند، ليكن اين مكانى كه ديوارهاى آن فاقد پنجره مىباشد و دربهاى آن باريك و تنگ ساخته شده، فضاى شبيه به زندان ونيز را در خاطره زنده مىكند، هنگامى كه انسان در داخل كعبه است از بدن او قطرات درشت عرق سرازير مىگردد، و هنگامى كه تصور پر شدن اين مكان از حجاج متعصب را نمودم موى بر اندامم راست شد. مراسم عبادت در داخل كعبه عبارت بود از دو ركعت نماز و خواندن دعاهاى طولانى در هر يك از ركن شامى (در غرب) و ركن عراقى (شمال) و ركن يمانى و بالاخره در مقابل ثلث جنوبى ديوار شرقى.»
در اينجا بورتون اشاره مىكند كه گفتار بورخارت كه «در برابر هر ركنى از اركان چهارگانه 2 ركعت نماز خوانده مىشود» درست نيست، و حقيقت آن است كه او بدان اشاره نموده است.
بورتون مىگويد: پس از انجام اين مراسم به سوى دروازۀ كعبه رفتم در حالى كه هنوز مردم به يكديگر فشار وارد مىآوردند.
پوشش كعبه
هنگامى كه به مكه رسيديم، پوشش تازهاى از ديوار كعبه آويزان شده بود، ليكن پرده از بالا با تناب تا قسمتى از ديوار كعبه، كه از دسترس حاجيان دور بماند، بالا برده شده بود. پرده از پارچۀ سياه برّاقى بافته شده بود و نوشتههاى طلايى آن در قسمت بالا قرار گرفته بود و دور كعبه را فرا مىگرفت. تلألؤ نوشتههاى مطلّا چشمها را خيره مىكرد. بنا به روايت مشهور، نخستين كسى كه به كعبه پرده آويخت تُبّع حميرى بوده است واين سنت تا به امروز باقى است، و پيشتر سنت عربها بر اين بود كه پردۀ تازه را