97با معلم و محصل، با كافر و مسلمان و با امام و امت. . . همه و همه ضوابطى دارد كه رعايت هريك از اين اصول مىتواند بخشى از سعادت زندگى انسان را تضمين كند.
يكى از گروههاى اجتماعى كه به دليل نزديكى مكان، بيشترين رابطه را با يكديگر دارند، همسايگان مىباشند. آگاهى از شيوه صحيح رفتار همسايگان با يكديگر، مىتواند بسيار سازنده باشد. در اين زمينه، فرهنگ اسلام بسيار غنى و پربار است. در اينجا تنها به چند نمونه از سخنان رهبران معصوم اسلام اشاره مىكنيم:
امام صادق (ع) فرمودند:
«حُسْنُ الجوار يعْمَر الدِّيارَ وَ يزيدُ فِى الاعْمارِ» ؛ 1خوشهمسايگى، خانمانها را آباد و عمرها را زياد مىسازد.
امام باقر (ع) از قول جدّ بزرگوارشان رسول خدا (ص) نقل مىكنند:
«ما آمَنَ بى مَنْ باتَ شبْعانَ و جارُهُ جائِعٌ» ؛ 2به من ايمان نياورده است كسى كه سير بخوابد، در حالى كه همسايهاش گرسنه باشد.
آنچه در رابطه با همسايه بايد دانست اين است كه حد همسايگى چه مقدار است. به عبارت ديگر، تا چند خانه و از چند جانب، خانههاى اطراف را مىتوان همسايه ناميد؟ با بيان روايتى كه بر عدد «اربعين» تكيه كرده است، پاسخ اين سؤال را خواهيم فهيمد. امام باقر (ع) فرمودند:
«حدُّ الجوارِ اربعونَ داراً مِنْ كلِّ جانب من بين يديه ومِنْ خَلْفِهِ و عَنْ يمينهِ و عَنْ شِمالِهِ» ؛ 3حدّ همسايگى چهل خانه مىباشد از چهار طرف.