95
چهل شاهد
شهادت دادن به كارى، آن هم از جانب افراد مورد اعتماد و راستگو، از مسائلى است كه در احكام قضايى اسلام براى اثبات امرى، جايگاهى ويژه دارد. يكى از گناهانى كه قرآن كريم معرفى مىكند «كتمان شهادت» است. بنابر فرمان خداوند و تعليمات انسانساز اسلام، شاهد نبايد شهادت خويش را كتمان كند؛ چنانكه قرآن مىفرمايد:
(وَلَا تَكْتُمُوا الشَّهَادَةَ وَمَنْ يكْتُمْهَا فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ) 1؛ شهادت را كتمان ننمائيد، آنكس كه كتمان شهادت كند دلش به گناه آلوده است.
گواهى شهود، نه تنها در محاكم قضايى با عنوان «اقامه بينه» دليل و حجت است، بلكه در پيشگاه خداوند متعال نيز مورد قبول و توجه خاص مىباشد؛ چنانكه در روايات پيشوايان معصوم (عليهم السلام) آمده است كه شهادت چهل نفر مؤمن، به خوب بودن ميت به هنگام دفن، مورد قبول خداوند قرار مىگيرد و از گناهان او به احترام چهل گواه مؤمن درمىگذرد. امام صادق (ع) مىفرمايد:
«اذا مات الْمؤمن فَحَضَرَ جنازَتَهُ اربعون رجلاً من المؤمنين فقالوا: اللّهم اِنّا لا نَعْلمُ مِنْه اِلا خيراً و أنت اَعْلَمُ بِهِ مِنّا قال الله تعالى: اِنّى قد اَجَزْتُ شهادتكم و غفرْتُ له ما عَلِمْتُ مِمّا لاتعلمون» ؛ 2آنگاه كه مؤمنى از دنيا برود و چهل نفر از مؤمنان در كنار جنازهاش حاضر شوند و درباره او اينگونه شهادت دهند كه خدايا! ما از او جز خير و نيكى نمىدانيم و حال آنكه معتقديم تو نسبت به او از ما آگاهتر هستى، خداوند هم مىفرمايد: من شهادت و گواهى شما را پذيرفتم و گناهانى را كه من مىدانم و شما نمىدانيد، آمرزيدم.