317نجف، شهر امام على (ع) شهر دليرمردان شيعه اميرالمؤمنين، به پاخاست و در ايام اربعين 1397 قمرى، نهضتى عظيم را پى ريخت. تظاهرات عظيم و گستردهاى كه با شركت اقشار وسيع مردم برپا شد، چهار روز طول كشيد و زائران پياده، مسير طولانى نجف - كربلا» را در مدت چهار روز طى كردند؛ چهار روزى كه همراه با برخوردهاى شديد و حماسههاى ماندگار و شور علوى و حسينى بود؛ چهار روزى كه عمق عشق به حسين بن على (ع) و كينه از يزيديان زمان و بعثيان حاكم بر عراق را نشان داد.
بيشتر حوادث اين روزها، در بيابانهاى مسير بين اين دو شهر اتفاق افتاد و نظام بعثى از آن وحدت و تجمع و خروش و نهضت انقلابيون، به شدت به هراس افتاد. گرچه نفس آن پيادهروى و حركت موكبهاى زيارتى در آن مسير و با آن شرايط، نوعى اعتراض و مبارزه با سلطه حكومت قلمداد مىشد، لكن شعارها و روحيات خروشان مردم بر ضد مأموران، حساسيت آن را افزايش داده بود و اين بار، زيارت پياده اربعين، حال و هواى ديگرى داشت.
در اين راهپيمايى، هركس در حد توان خود سهمى داشت. در زمينهسازى اين حركت عظيم و انقلابى، نبايد از نقش علما و وعاظ آگاه و شجاع غافل بود. آنان از مدتها پيش، با استفاده از سنگر منبر و مجالس اباعبدالله الحسين (ع) مردم را به مبارزه با رژيم بعث، دعوت و تشويق مىكردند و روحيه شهادتطلبى و فداكارى را زنده مىساختند. موجى غيرقابل كنترل، در درون مردم پديد آمد كه از وجودشان لبريز شد و همه تدابير حاكمان بعثى را نقش بر آب كرد. آشكارا و در